18 տարեկանում պատահաբար իմացա, որ հայրս ինձ հարազատ չէ․ Նա մորս հետ ծանոթացել է, երբ ես արդեն․․․Երկար ժամանակ շոկի մեջ էի

18 տարեկանում պատահաբար իմացա, որ հայրս ինձ հարազատ չէ․ Նա մորս հետ ծանոթացել է, երբ ես արդեն․․․ Ես շոկի

Ծնողներս որոշե ցին, որ ես արդեն մեծ եմ, և ճշմարտությունն իմա նալու իրավունք ունեմ: Եվ ավելի լավ է, որ դրա մասին իմա-նալ նրանցից, այլ ոչ ուրիշ մարդկանցից: Ասացին, որ ինձ չեն մեղա դրի, եթե ցանկանամ գտնել կենսաբանական հորս: Ես շոկի մեջ էի: Ամբողջ գիշեր մտորումների մեջ էի և չէի կարողանում քնել: Գլխումս խառնթաշփոթ էր: Հարազատ հա՞յր…ինչպիսի՞նն է նա…իսկ գուցե զղջում է արածի համար, գուցե ուրախ լինի՝ տեսնելով ինձ, իսկ եթե ոչ…

Արտասվում էի և մտածում, թե ինչու ինձ հետ եղավ այս ամենը: Ամեն ինչ այն քան լավ էր…մի՞թե այս ամենը սուտ էր, մի՞թե մենք ընտանիք չենք…Իսկ հետո ես սկսեցի մտածել իմ իսկական հոր մասին: Ես հիշ եցի, թե նա ինչ պես էր ինձ հետ մինչև գիշերվա 1-2ը դասեր անում, ինչպես էր ինձ դպրոց ուղեկցում, ինչպես էր այգիներ և սրճարաններ տանում:

Հիշեցի, ինչպես էին նրա ընկերոջ ավտոտ նակում գործ անում, իսկ ես՝ 6 տարեկան աղջնակս, կանգնած էի այնտեղ, և հանկարծ իմ կողմ թռավ մի կտոր տաքա ցած երկաթ, իսկ հայրս…բռնեց այն բաց ձեռքով: Մինչև հիմա նրա ձեռ քին մնացել է սարսա փելի այրվածքի սպին:

Հիշեցի, թե ինչպես հայրս, ով ամբողջ կյան քում բացի ձվածե ղից ոչինչ չէր պատրաստել, սովո րեց թխել իմ սիրելի տորթը, որը դժվար էր գտնել խանութներում:Առավոտյան եկա խոհանոց, երբ հայրս սուրճ էր խմում, նորից տեսա ձեռքի սպին, գրկեցի նրան և ասացի, որ ես ուրիշ հայրիկ չունեմ և չեմ էլ ուզում ունենալ:

Այդ լուրն ինձ համար անհետևանք չմնաց. դրա շնորհիվ ես հասկացա, թե որքան շատ եմ սիրում ծնողներիս, և որքան շատ են նրանք սիրում ինձ:

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика