Երեկ երեկոյան գնում էի խանութ, երբ ճանապարհին մի տարեց կին նկատեցի․․․Եղանակը սառն էր, իսկ նա մի բարակ խալաթով էր

Երեկ երեկոյան գնում էի խանութ, երբ ճանապարհին մի տարեց կին նկատեցի․․․Եղանակը սառն էր, իսկ նա մի բարակ խալա-թով էր։Ձմեռ էր: Երեկո յան նկա տեցի, որ կաթը վերջացել է: Որոշեցի գնալ խա նութ, երբ շենքի մուտքի մոտ նստա րանին մի տատ իկի տեսա: Խեղճը բարակ խալա թով նստած դողում էր: Հարցնում եմ.

-Ի՞նչ է պատահել, ինչու՞ եք այստեղ նստած:

Պարզվեց տատիկին իր աղջիկն է տանից դուրս հանել: Հարազատ աղջիկը…Ես տատ իկին արագ տարա մեր տուն, ես ու մայրս նրան տաքացրեցինք և կերա կրեցինք: Ես շտա պեցի նրա աղջկա տուն, որ խոսեմ, հասկանամ, թե ինչու է մոր հետ նման կերպ վարվել:

Այդքան զզվելի մարդ ես դեռ չէի տեսել: Նա ինձ ասաց.

-Այդ պառավը փչացրել է կյանքս, թող ինչ ուզում է անի, թող դրսում մեռնի…

Տատիկին մեր տանը պահելու հնարա վորություն չունեինք, դրա համար էլ մի քանի օր անց նրան տեղա վորեցինք ծերանոցում: Աղջիկը նույնիսկ չցան կացավ տալ մոր փաստա թղթերը, և մենք ստիպ ված եղանք նոր անձնագիր ստանալ: Դա բավա կանին բարդ գործ ընթաց էր:Ես աղջկա դռան մոտ երկ տող թողեցի՝ մեջը նշելով մոր ծերանոցի հասցեն: Բայց նա այդպես էլ չայցելեց…

Մի քա նի ամիս անց տա տիկը մահա ցավ: Ես ու մայրս կազմակեր պեցինք նրա թաղումը: Մենք չափսո սացիքն մեր գումարը, վերջ ի վերջո բոլորս էլ մարդիկ ենք: Իսկ նրա աղջիկն իսկական գազան է:

Ասեք ինձ, ինչպե՞ս կարելի է որևէ մեկին այդպես վերաբերվել, հատկապես եթե նա քո հարազատ մայրն է…

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика