Հարսանիքից հետո առաջին համատեղ օրը զույգը որոշեց ոչ մեկի առաջ դուռը չբացել, բայց ժամեր անց հնչեց դռան զանգը․ Պարզվեց․․․

Հարսանիքից հետո առաջին համա տեղ օրը զույգը որո շեց ոչ մեկի առաջ դուռը չբա ցել, բայց ժամեր անց հնչեց դռան զանգը․ Պարզվեց․․․Երբ այս գեղեցիկ զույգը պատրա ստվում էր ամուսնանալ, նրանք որոշեցին իրենց ամուսնական առաջի օրը ոչ ոքի առջև դուռը չբացել:Եվ ահա, եկավ այդ օրը. նրանք հարսա նիքից հետո տուն վերադարձան ու դուռը ներսից կողպեցին:

Երկու ժամ անց լսվեց դռան զանգի ձայնը. տղայի ծնողներն էին եկել: Տղան մեծ ցանկություն ունեցավ դուռը բացելու և ծնողների ներս հրավիրելու, բայց քանի որ պայմանավորվածություն ունեին՝ չբացելու դուռը ոչ ոքի դիմաց,նա մեծ դժվարությամբ զսպեց ի-րեն և չբացեց դուռը: Իսկ տղայի ծնողները լուռ ու մունջ հեռա ցան:

Անցավ մի քանի ժամ, դռան զան գը կրկին հնչեց. այս անգամ աղջկա ծնողներն էին հյուր եկել: Չնայած այն բանի, որ ամուսիննե-րը պայմանավորվածություն ունեին՝ դուռը չբացել, ով էլ որ լինի, աղջիկը արցունքն աչքերին ասեց ամուս նուն, որ չի կարող այդ-պես վարվել իր ծնողների հետ և վազելով դուռը բացեց նրանց առջև:

Այս դեպքից անցան շատ երկար տարի ներ: Նրանք գեղե ցիկ ընտանիք էին կազմել, ունեին երկու տղա երեխա և սպա սում էին երրորդ փոքրիկին: Երրորդը ծնվեց ամբող ջովին առողջ և մի հրաշք աղջնակ: Երբ ամու սինը կնուջն ու աղջկան տուն բերեց հի-վանդանոցից, մի մեծ խնջույք կազմակերպեց:

Նա հրավիրել էր իր բոլոր ընկերներին, բոլոր հարազատներին, նույնիսկ նրանց, ում պար զապես ծանոթ էր և շատ մեծ հյուրասի-րություն կազմակեր պեց:Երբ խնջույքն ավար տվեց ու բոլորը տուն գնացին, կինն ամուս նուն հարցրեց, թե ի՞նչ կարիք կար այս-քան մեծ խնջույք կազմակերպելու: Կարելի էր հրավիրել միայն ամենամտերիմ մարդկանց և թեթև հյուրասիրություն կազմակեր-պել: Ամուսինը գրկեց կնոջն ու ժպիտը դեմքին պատասխանեց.

«Սիրելիս, ես այսօր պարզապես հերթական երեխան չեմ ունեցել: Այսօր ծնվել է նա, ով հետագայում իմ առջև դուռ կբացի…»։

Այո, այդպես է… աղջկա սերն ու հոգատարությունը, այն սերը, որ պահում է իր սրտում, ուրի՜շ է…

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика