Սրճարանի տնօրենը նկատեց, որ 18-ամյա մատուցողուհին ուտում է հաճախորդների ափսեների մնացորդները․․․Միայն իմանաք, թե ինչ արեց տնօրենը

Մարիան, մեծանալով ապահովված ընտան իքում, երբևէ գու մարի խնդիր չի ունեցել։ Ավար տելով դպրոցը՝ նա ընդունվեց հա-մալսարան և սովորում էր բարձր առաջադիմությամբ։ Բայց մի օր Մարիայի կյանքում սև գիծ հայտնվեց։ Նրա հայրն, ով ամեն ինչ անում էր իր ընտանիքը պահելու համար, առողջական լուրջ խնդիր ներ ունեցավ և ստիպված եղավ որոշ ժամանակ անկողնուն գամված մնալ։

Մարիան հայտնվեց ֆինան սական վատ դրության մեջ․ դասի գնալ էր պետք, ընդմի ջումներին սնվել էր պետք և, իհարկե, ամե-նաանխուսափելին ուսման վարձը վճարելն էր։ Քանի որ աղջկան մանկուց սովորեցրել էին, որ յուրաքանչյուր բարոյական գործ կարելի է անել, եթե գումար է ան հրաժեշտ, Մարիան առանց վարանելու փնտրեց և սրճա րաններից մեկում մատուցողուհու աշ-խատանք գտավ։

Ամեն ինչ շատ լավ էր, մինչև մի օր սրճարանի տնօրենը, տեսախցիկների միջոցով հետևելով սրճարանի աշխատանքին, նկա-տեց, որ Մարիան հավաքելով այցելուների ուտելիքների մնացորդը, լցնում էր տոպրակի մեջ և սրճարանի ետնամուտքից դուրս գալիս։ Չուզենալով աշխատակիցների ներկայությամբ աղջկան անհարմար դրության մեջ գցել՝ տնօրենը նրան կանչեց իր աշխա-տասենյակ և հարցրեց, թե ու՞ր է տանում ավելացած սննդամթերքը, որը սովորաբար աղբն են նետում։ Մարիան պատասխանեց․

«Պարոն, որպեսզի ընդմիջման ժամանակ սնվելու համար գու մար չվատնեմ, ես սնվում եմ հաճախո րդների թողած սնունդով»։ Տնօրենի լեզուն պապանձվեց, չգիտեր, թե ինչ ասեր աղջկան՝ բացի հավելյալ գումար առաջարկելուց։ Մարիան հրաժարվեց այդ գումարից՝ ասելով, որ չի ուզում պարտքի զգացո ղություն ունենալ, որ իր աշխատած գումարն իրեն լիովին բավական է, իսկ այդ պես վարվում է գումար խնայելու համար։

Այդ օրվանից ամիսներ էին անցել։ Մարիան այլևս այդ սրճարանում չէր աշխա տում, քանի որ հայրն արդեն ապաքինվել էր և կա-րողանում էր գումար վաստակել, իսկ աշխատելու կարիք այլևս չկար, փոխարենը պետք էր կենտրոնանալ ուսման վրա։ Մարիայի աշխատանքից հեռանալուց հետո սրճարանի ողջ աշխատակազմը նկատեց, որ անհասկանալի պատճառներով սրճարանի շրջա-կայքում շատացել են մուրացկանները, ինչի պատճառով հաճախ լսվում էր այցե լուների դժգոհությունը, թե նրանցից վատ հոտ է գալիս, նրանց տեսնելուց ախորժակը փակվում է և այլ վիրավո րական բաներ։

Տնօրենն իրավունք չուներ վռնդելու մուրացկաններին, քանի որ դա մարդու իրավունքների կոպիտ խախտում և մարդկային տե-սանկյունից անխղճություն կլիներ, ուստի որոշեց անձամբ մոտենալ մուրա ցիկներին և խնդրել որոշակի գումարի դիմաց հեռա-նալ այդտեղից ու չանհանգստացնել այցելուներին։Սակայն զարմանքից քար կտրեց, երբ մուրացկաններից մեկն ասեց, որ նրանք գումար խնդրելու համար չեն եկել, այլ փն տրում են այն ա ղջկան, ով ամեն օր իրենց տոպրակի մեջ փաթաթած ուտելիք էր բե-րում։ Տնօրենը միանգամից գլխի չընկավ, բայց երբ նկարագրեցին աղջկա արտաքինը, հասկացավ, որ խոսքը Մարիայի մասին է։

Տնօրենին ամբողջ գիշեր տան ջում էր ոչ թե այն միտքը, որ մուրաց կաններին հաց է տվել, այլ այն, որ իրեն ստել է՝ ասելով՝ թե ինքն է ուտում այդ ավելցուկները։ Մի կերպ համբերելով միչև լուսաբաց՝ տնօրենը զան գեց Մարիային և ասաց, որ այժմ ողջ ճշ-մարտությունը գիտի և ուզում է իմանալ իրեն ստելու պատճառը։

Այն, ինչ ասաց Մարիան, տնօրենին շոկի ենթարկեց։ Պարզվում է, որ այդ ամենը տնօրենից շուտ նկատել էր սրճարանի մենեջերն ու աղջկան ար գելել էր նման բան անել։ Ավելին՝ ասել էր՝ եթե մեկ ան գամ էլ տեսնի անտուն ներին կերակրելիս, կպահի աղջկա աշխատավարձից, քանի որ դա նրան վնաս է հասցնում և գցում է սրճարանի հեղինակությունը։ Այդ պատճառով էլ Մարիան վա-խեցել էր, որ տնօրենն ավելի խիստ կարձագանքի և աշխատանքից կազատի։ Սա էր ստելու ողջ պատճառը։ Տնօրենը հեռախոսն անջատեց և․․․ կռահեք, թե ինչ եղավ։

Մենեջերն իր այդ բարձրաքիթ վերաբերմունքի և աշխատակցին անհիմն սպառնալու համար աշխատանքից ազատվեց, իսկ հա-ջորդ օրը Մարիան կրկին տնօրենից զանգ ստացավ և հրավիրվեց սրճարանում աշխատելու որպես մենեջեր։

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика