Ես և՛ կին ունեմ, և՛ սիրուհի, բայց հավատարիմ չեմ ո՛չ կնոջս, ո՛չ էլ սիրուհուս․․․Դավաճանում եմ երկուսին էլ

Ներկայացնում ենք ամուսնացած տղա մարդու խոստո վանությունը, որը ուներ և կին և սիրուհի, սակայն ինչ-որ մի պահի հաս-կանում է, որ չունի ամենակարևորը․․․Կինս մազերը կապում էր, որ չխանգարեին, տանը փափուկ մարզատաբատ էր հագնում և լայն շապիկ, որոնք հարմար էին տան մեջ գործ անելիս։

Միայն տոն օրերին էր զուգվում, մազերը հար դարում, գեղեցիկ խոշոր ականջօղեր և թևնոցներ դնում և երեխաների հետ ինչ-որ փառատոնների էր գնում։Առանց ինձ։Ես նման միջոցա ռումներ չեմ սիրում և հոգնում էի շաբաթ վա ընթացքում,կամ միգուցե չէի հոգնում, բայց այդպես էի ասում։Նրանց ճանապար հելուց հետո ես ուժ էի գտնում իմ մեջ և գնում էի սիրուհուս մոտ։

Այո, ես դավաճա նում էի կնոջս։ Սիրուհիս մազերը բաց էր թողնում ուսերի վրա, դրանք ոչ ոքի չէին խան գարում․ երեխաներ նա չուներ և առանձ նապես տնտե սություն էլ չէր վարում։ Տանը նա գեղեցիկ խալա թով էր կամ ժանյակավոր ներքնա զգեստով։ Նա երբեք ոչ մի տեղ չէր շտապում, նրան ոչինչ և ոչ ոք չէր շեղում։

Կինս նրանցից է, որ հարյուրավոր բանկաներով պահածոներ է պատրաս տում, որովհետև ես առանց դրանց սեղան չեմ նստում։ Նա համեղ պելմենիներ է պատ րաստում, խմորեղեններ, որովհետև բոլորս դրանք սիրում ենք։Սիրու հուս հետ ընդմիջմանը մենք հաճախ ենք ինչ որ սուշի-բար այցելում։ նա էկզոտի կա սիրում է։ Նրա կողքին ես էլ սովորել եմ փայտիկ ներով ուտել։

Երբ ես հանդիպեցի սիրուհուս և առաջին անգամ դավաճ անեցի կնոջս, ընտանիքն ինձ համար բեռ դար ձավ։ Ինձ թվում էր, թե կնոջս միայն մեկ հարց է հետա քրքրում՝ երբ եմ ես աշխատ ավարձ ստանալու։Սիրո ւհիս ինձ նվերներ էր անում, որոնք ես պա-հում էի գործիքներիս դարակում։ Ես էլ նրան էի նվերներ առնում, նա սիրում էր, երբ ինքն էր ընտրում։

Սիրուհուս հետ հաճախ էի լինում ընկեր ներիս տներում, սա կայն նրանք իրենք շատ էին սիրում մեր տուն գալ, որպեսզի ուտեին այդքան համեղ պելմենիները, աղցաններն ու թխվածքները, որոնք պատ րաստում էր կինս։ Այդ պահերին ես հպարտանում էի իմ ընտանի քով, ջերմ ու մաքուր տնով, խելացի ու գեղեցիկ երեխա ներով և իմ կնոջով, որն այդքան հյուր ասեր և հմայիչ էր։

Ժամա նակն արագ է թռչում և մի պահ ես գիտակցեցի, որ վախենում եմ կորց նել սիրու հուս։ Ես երբեք նրան սեր չէի խոստովա-նել և չէի խոս տացել թողնել կնոջս, բայց հիմա սկսել էի խոսել զգաց մունքներիս մասին, քանի որ սկսել էի խանդել։ Իսկ կնոջս կորց նելու մասին մտքեր երբեք չէի ունե նում, նա իմ մի մասնիկն էր դարձել և նա առիթ էլ երբեք չէր տվել այդ մա սին մտածելու։

Մի անգամ կինս իմացավ սիրուհուս գոյության մասին։ Իմ առջև ընտրություն էր կանգնած։ Ես չգիտեի ինչ անել և հենց այդ պա-հին էլ հասկացա, թե որքան միայնակ եմ եղել այդ ամբողջ ընթացքում։

Ես ունեի կին և սիրուհի։Կին, որի հետ հար մար ու ջերմ էր, ինչպես մորս հետ։Սիրուհի, որը շոյում էր իմ ինքնա սիրությանը։ Ես դավաճ անում էի երկուսին էլ․․․Այս տարիների ընթացքում իմ կողքին չէր եղել մի կին, ում ես կուզենայի զար մացնել ամեն օր ինչ-որ անհավա նական արարքներով, հանուն ում կուզենայի ավելի լավը դառնալ, ավելի շատ բանի հաս նել։ Այս տարի ների ընթաց-քում նրան ցից ոչ մեկը ինձ չէր գրկել, երբ ես լավ չէի զգում, չէր շշնջացել ականջիս,որ ես ամեն ալավն եմ,որ ամեն բան կկարգա- վորվի։ Ոչ ոք չէր նկատել իմ վախը, իմ հոգնածությունը․․․ Ո՞վ է մեղավոր, ո՞վ․․․

Նրանք երկուսն էին, բայց ես չունեի այն միակին՝ սիրելի և սիրող․․․

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика