Հոգեբանները ապացուցել են, որ եթե երեխային դաստիարակեք այսպես, ապա նրա երջանիկ ապագան երաշխավորված է

Յուրաքանչյուր ծնող իր երեխայի համար ցանկանում է լավ և բարեկեցիկ կյանք:Բայց ցավոք ոչ բոլորը դաստի-
արակելու տաղանդ ունեն: Ինչպե՞ս ձեր երեխային դաստիարակել արժանի անձնավորություն: Իսկ որո՞նք են
դաստիարակության ամենատարածված սխալները:

Եկեք հասկանանք:

Երեխաները պահանջում են խնամք, ուշադրություն, կրթություն,կարևոր է նրանց պաշտպանել անցանկալի սո-
վորություններից և շփումներից։ Բայց սա միայն մի մասն է այն բանի, ինչը կարևոր է երեխայի և նրա զարգաց
-ման համար։

Ի՞նչ է պետք երեխային հաջող կյանքի համար։

Դաստիարակությունը կարող է հանգեցնել երկու բանի ՝ երեխաների կարիքների բավարարում և անձնական օ-
րինակ: Կարևոր է առաջին հերթին հավատալ երեխային և ինքներդ ձեզ:Անձնական օրինակը լավագույնն է գոր-
ծում:Երեխան ունի հստակ, հասկանալի,տրամաբանական պահանջներ: Կարևոր է դրանք հստակեցնել երեխա-յի հետ։

Երեխային ուղղված հրամանները ստացվում են, երբ դրանք կատարվում են։Օրինակ, երբ մենք պահանջում ենք
երեխաներից․ գնացեք ուտելու, հետո նստեք դասերի և լվացեք սպասքը: Ավելի լավ է ասել. «Մենք ճաշելու ենք»,
կատարումը տեղի է ունենում, և հետո մենք ասում ենք. «Հիմա կատարեք ձեր տնային առաջադրանքները»: Իսկ
եթե երեխան չի՞ կատարում հրահանգը: Մենք փորձում ենք նրան ստիպել դա անել: Փափուկ, բայց համառորեն:

Անկեղծ հետաքրքրություն երեխաների խնդիրների, շփման նկատմամբ: Անկախ նրանից, թե որքան ծիծաղելի
ու աննշան են թվում նրա խնդիրները, դրանք լուրջ են երեխայի համար: Եվ նրա հետ կարեւոր է քննարկել այն,
ինչը իրեն անհանգստացնում է: Մենք ճնշում ենք խորհուրդներ տալու ցանկությունը, պնդելու մեր պատրաստ
լուծումը: Մենք երեխայի հետ շփվելու հնարավորություն ենք գտնում ոչ թե այն ժամանակ, երբ դա մեզ հարմար
է, այլ երբ նա դրա կարիքն ունի: Մենք խրախուսում ենք երեխային խոսել իր սեփական ապրումների, մտքերի
մասին:

Երեխային անհրաժեշտ է հնարավորություն տալ հոգ տանել ձեր մասին, օգնել իր սիրելիներին: Երեխաները
ցան-կանում են լինել օգտակար և հոգատար: Սա բոլորովին բնական կարիք է: Մեր խնդիրն է սովորեցնել երե-
խային հոգ տանել, քանի դեռ նա չի ձեռք բերել գործնական փորձ `դա ճիշտ անելու համար: Մի մերժեք նրա հու-
զական ազդակները:

Խորհուրդ չի տրվում որոշակի բաներ ասել երեխային, նրա դիմաց, նրա մասին:

Կարիք չկա արդարացնել երեխաների թերություններն ու սխալները: Չի կարելի ասել. «Նա փոքր է», «Պետյայից
ավելի վատ ես սովորում»,«հաճախ հիվանդ ես»:Մենք կենտրոնանում ենք ընդհանրացումները չկիրառելու վրա.
«Միշտ», «անընդհատ». «Խելացի լինել», «հնազանդ լինել» հրահանգները երեխայի մտքի կողմից ընկալվում են
ոչ այնպես ինչպես մենք ենք մտածում:

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика