Երբեք մտքովս չէր անցնի, որ պսակվելուց հետո այսպիսի խնդրի առաջ կկանգնեմ․․․Այլևս չեմ կարող

Ես արդեն ուժասպառ եմ լինում։Ամուսինս,ինչպես և ցանկացած տղամարդ, սիրում է լավ ուտել։Առաջին,երկ-րորդ և կոմպոտ, ինչպես ասում են։Սակայն դա ոչ թե նորմա է, այլ անհրաժեշտ մինիմում։ Թող ուտի, ես դեմ չեմ։Բայց ի՞նչ կլինի, եթե նա ուտի երեկվա պատրաստածը։Ոչ մեզ պետքէ,որ ամեն ինչ լինի 5 րոպե առաջ կրակից հանած։Բայց ես էլ երկաթից չեմ,գալիս եմ աշխատանքից,ուզում եմ կես ժամ նստել, պառկել։Ուղղակի երազանք է, բայց ինչպես հասկանում եմ՝ անկատար։

Իրականում ինձ համար միևնույննէ,թե ինչ կուտեմ։Ես կարող եմ առհասարակ ոչինչ չուտել,կամ հաց ու պանրով կշտանալ։ Մայրիկս էլ չէր սիրում ուտել,բայց հորս համար միշտ սիրով էր պատրաստում,քանի որ նա ամուսնուս պես չէր, ինչ լիներ՝ կուտեր, կապ չունի՝այսօրվա թե երեկվա,երբեմն ինքն էլ կարող էր պատրաստել բոլորիս հա-մար։

Իսկ ամուսնուս մայրը նրան շատ է երես տվել։ Մնում էր միայն նստել սեղանի մոտ,վերցնել պատառաքաղը և անցնել գործի։ Դե դա զարմանալի չէ, որովհետև ամուսինս հարուստ հայր ունի,մայրն էլ ինչպես գնացել է դեկ-րետ որդու ծնվելու ժամանակ, այդպես էլ չի վերադարձել աշխատանքի։Տանը միշտ ամեն ինչ եղել է,և եթե չես աշխատում,էլ ինչ է մնում,վերցրու ու հաճույքով պատրաստիր։

Բայց մեր դեպքում այլ է։Ամուսնուս հետ հավասար աշխատում եմ,ես դեռ մի բան էլ հասցնում եմ գնալ խանութ,պատրաստել, լվանալ ու մաքրել տունը։ Ոտքերիս վրա էլ չեմ կարողանում կանգնել։Ուզում եմ ամուսնուս հետ խոսել, բայց վախենում եմ, որ կնեղանա։ Չգիտեմ, երբ կսպառվի համբերությունս։

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика