17 տարի ամուսնական կյանքս սկեսուրս դարձրել է դժոխք․ Հիմա ամուսինս ու տալս պահանջում են, որ․․․ասեք ինչ անեմ
Արդեն 17 տարի ամուս նացած եմ։ Այս բոլոր տար իների ընթաց քում սկեսուրս իմ հանդեպ ատելությամբ է լցված եղել։ Ինչպես կարողանում՝ բամբա սում էր իմ մասին, երեխա ներիս ասում, որ հայրն իրենց շուտով կլքի, ամուսնուս միշտ իմ դեմ էր տրամա դրում։Ես այնքան շատ եմ արտասվել նրա պատճա ռով, այնքան անքուն գիշերներ եմ անցկացրել, մտածմունքներն ու ցավը ինձ հանգիստ չէին տալիս։
Իսկ վերջերս էլ սկոսուրիս մետ ին սուլտ եղավ։ Նրա մարմնի կեսն այժմ անշար ժացած է։ Նա ոչ մի բան չի կարո ղանում ինքնու րույն անել, տեղից բոլորո վին չի շարժվում։ Իսկ հի մա նա պետք չէ հա րազատ աղջկան, ով զբաղված է իր գործերով և ընտանի քով։ Ամուսինս էլ պահանջում է, որ մոր խնամքը ես վերցնեմ ինձ վրա, իսկ ես չեմ ուզում։
Ինչու՞ պի տի ես օր ու գիշեր խնա մեմ մի կնոջ, ով պետք չէ նույն իսկ հարա զատ դստերը, ով այդ քան տարի թունավ որել է իմ կյանքը։ Ես առաջա րկեցի վաճառել սկեսուրիս բնակարանը և այդ գումարով հատուկ մասնագիտացված հիվանդանոցում նրա համար բուժում ապ ահովել։ Բաց ոչ մեկ չի ուզում այդպես։ Տալս ասում է, որ մոռա նամ բնակ արանի մասին։ Իհարկե, նա իր ժա ռանգության մասին է մտածում։
Ինձ վրա ճնշում են գործա դրում, որ ես պիտի, պիտի ու պիտի․․․ Բայց ինչի՞ համար։ Երեկ ես առաջ արկեցի իմ պայ մանը․ սկե սուրս տունն ինձ նվիրա տվություն է անում, բայց կոն կրետ ինձ, ոչ թե երեխաներիս, ես էլ նրան պատշաճ խնա մում եմ մինչև լիարժեք ապաքինվելը, իսկ դա կարող է տարիներ տևել։ Իսկ ինձ ասացին, որ դա անամոթություն է։
Իսկ մի՞թե անամոթություն չէ հարազատ մոր պատասխանատվությունն ուրիշ ների վրա գցելը։ Չէ որ ես հրաժարվում եմ նորմալ կյանքից, համաձայնվում եմ այդ կնոջը խնա մել նորածին երեխայի պես՝ աչք փակելով այն բոլոր վատություն ների վրա, որ ստա ցել եմ նրանից 17 տարի շարունակ։
