Տղայիս ծնվելուց հետո ես ամեն օր լսում էի այս խոսքերը․․․Դրանք ինձ համար աղոթք են դարձել

Տղայիս ծնվելուց հետո ես ամեն օր լսում էի այս խոսքերը․․․Դրանք ինձ համար աղոթք են դարձել։Աշխատանքից տուն վերադառնա-
լով՝ նա նախ գնում էր ձեռքերը լվանալու, ապա շտապում էր երեխայի մոտ։ Անտեսելով դրված սեղանն ու թարմ թերթը։ Այդ ժամա-
նակ ես երկրորդ անգամ սիրահարվեցի ամուսնուս։

«Մայրիկը պետք է հանգստանա», — ասում էր նա գիշերը վեր կենալով և բարուրը փոխելով : Նա համբերատար սպասում էր, մինչև
որ որդին կշտանա, և զգուշորեն տեղափոխում էր օրորոցի մեջ։«Մայրիկը պետք է հանգստանա», — ասում էր նա՝ կերակրելով փոք
րիկին գդալով:

«Մայրիկը պետք է հանգստանա», — ասում էր մեկ տարեկան որդուն երեկոյան զբոսանքի տանելիս՝ ինձ հնարավորություն տալով
ժամանակ անցկացնել լռության մեջ։«Մայրիկը պետք է հանգստանա», — շշնջում էր նա խորամանկ ժպտացող որդուն և պատմում
էր նրա սիրելի հեքիաթը :

«Մայրիկը պետք է հանգստանա», — նա ստուգում էր դասերը՝ բացատրելով որդուն անհասկանալի բաները:«Մայրիկը պետք է հան
գստանա», — շշնջաց նա մեր որդու ականջին, երբ նա վերադարձավ ավարտական երեկոյից հետո:Այս խոսքերն լսելուն պես անբա-
ցատրելի մի քնքշանքով էր լցվում հոգիս :

Երջանկության արցունքները հոսում էին աչքերիցս, երբ լսում էի այդքան թանկ դարձած խոսքերը :Հետո ես ավելի ուժգին սկսեցի
սիրել ամուսնուս, երբ մայր բառը փոխվեց տատիկով։«Տատիկը պետք է հանգստանա», — ասաց նա, երբ ես օրորում էի թոռնիկիս :
Արցունքները գլորվեցին աչքերիցս :Նա այլևս մեզ հետ չէ, բայց նրա «մայրիկը, տատիկը պետք է հանգստանա» խոսքերը կենդանի
են…

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика