Նոր էի աշխատանքից տուն եկել, երբ ստացա այդ սարսափելի հեռախոսազանգը․ Այդ օրվանից արդեն 4 տարի է անցել, բայց դեռ խելքի չեմ գալիս․․․

Նոր էի աշխատանքից տուն եկել, երբ ստացա այդ սարսափելի հեռախոսազանգը․ Այդ օրվանից արդեն 4 տարի է անցել, բայց դեռ
խելքի չեմ գալիս․․․Սա րսափելի ող բերգությունից հետո կինը կորցրել է քունը, քնել է միայն երբեմն, մտ քերը թույլ չեն տվել նրան
քնել։ Նա դուրս եկավ պատշգամբ և շնչեց գիշերային զով օդը: Այս մշտական մենակությունը քա յքայել է նրան, կյանքը կոր ցրել է իր
գույները և նա ապրում էր միայն հիշողությունների մեջ: Կինը անընդհատ մտածում էր իր հեռացած հարազատների մասին և չէր
կարողանում հաշտվել դրա հետ:

Նա շարունակում էր հույս ունենալ, որ կարթնանա, և ամեն ինչ կլինի նախկինի պես։Այդ սովորական օրը նա աշխատանքի էր գնա
լու, պետք է գնար հագուստի նոր հավաքածուի շնորհանդեսին։ Ինան աշխատում էր որպես մոդելավորողի գլխավոր օգնական։ Նրա
ընտանիքը սովոր էր, որ նա հաճախ է հեռանում, ուստի նրանք հանգիստ տարան: Նա միշտ ինչ-որ բան էր բերում իր ճանապարհոր
դությունից:

Երբ նա նվերներով տուն եկավ, տանը ոչ ոքի չգտավ, իսկ հետո նրան զանգեցին ու ասացին, որ դժ բախտ պատահար է եղել՝ ամու-
սինն ու որդին զո հվել են։Թվում էր, թե ամբողջ աշխարհը փլո ւզվել է։ Սկսվեց նրա անձնական մղ ձավանջը:Երբեմն նա թափառում
էր քաղաքում և փնտրում էր իր ընտանիքին՝ ամուսնուն և որդուն, ուզում էր հավատալ, որ նրանք նոր են գնացել և շուտով կվերա-
դառնան: Այդ օրերից մեկում նրան զանգահարեցին և ասացին, որ հաճախորդը պետք է գա և որ նա շտապ պետք է հանդիպի նրան
և ներկայացնի պատրաստի մոդելները:

Նա ուղղություն վերցրեց դեպի մետրո: Որոշ ժամանակ նա չէր կարողանում մեքենա վարել։Ինան իջավ և ճանապարհին զննեց բո-
լորին, ովքեր այնտեղ էին։ Ահա մի երաժիշտ կիթառ է նվագում. Եվ հանկարծ նա տեսավ փոքրիկ տղայի՝ երեխային գրկին: Նա ա-
մուր գրկել էր երեխային և թվում էր, թե նա ոչ ոքի չէր նկատում շուրջը, նա պարզապես կանգնած էր և նայում էր ոչ մի տեղ: Հագուս
տը թափ թփված էր ու կեղտոտ։ Ինչ-ինչ պատճառներով նա հիշեցրեց իր որդուն, նրա մեջ նման բան կար: Ինան որոշեց օգնել ամեն
կերպ։

Նրանց իր պայուսակից ամեն ինչ տալուց հետո նա առաջ շարժվեց: Հետո նա լսեց,որ ինչ-որ մեկը իրեն կանչեց՝ մայրիկ:Կինը դողաց,
բայց չշրջվեց, հերիք է այս հորինվածքները, որքան կարելի է երազել այն մասին, ինչ այլևս չկա: Աշխատանքից վերադառնալուց հե-
տո Ինան կրկին գնաց մետրո՝ կարծես նորից երեխայի հետ տղայի հանդիպելու հույսով, բայց այնտեղ ոչ ոք չկար։Երբ կինը տուն վե-
րադարձավ, տեսավ, որ մայրը խոհանոցում ինչ-որ բան է պատրաստում։ Նա ապրում էր մոտակայքում, բայց որքան էլ Ինան խնդր
եց նրան տեղափոխվել, նա չհամաձայնեց, չէր ուզում հեռանալ իր ծանոթ աշխարհից, իր բնակարանից։

-Ինչպես ես։ Ինչպես անցավ օրդ,- մայրիկը հարցրեց:

-Ինչպես միշտ, այսօր մետրոյում հանդիպեցի երեխային գրկած մի տղայի, շատ խ ղճացի և ամբողջ գումարս տվեցի նրան։

-Վայ, սիրելիս, կարող է խաբ եբաներ են։ -Այդ տղան ինձ մայրիկ անվանեց: Մայրը թոթվեց ուսերը։ Նա մի փոքր երկար նստեց, հետո
գնաց տուն: Առավոտյան Ինան նորից տեսավ այդ տղային փողոցում՝ տրամվայի կանգառի մոտ: Նա պայուսակներով էր և երեխա-
յին գրկին։ Նույն մա շված հագուստով, նույն դա տապարտված հայացքով։

-Կարող եմ Ձեզ օգնել, ինչ է պատահել,-հարցրեց Ինան: Տղան ունքերի տակից նայեց նրան, բայց ոչինչ չասաց, ուղղակի կանգնեց
այնտեղ՝ ցր տից դողալով, երեխայի հետ ամուր սեղմած կապոցով։

-Այստեղ մի կանգնիր, արի ինձ հետ, մոտակայքում եմ ապրում, կսառես։ Ինչ է քո անունը:

-Վաչե,— կամաց ասաց երիտասարդը։ Նա վերցրեց պայուսակները և Ինայի հետևից մտավ մեքենա։ Նրանք լուռ քշեցին։ Տանը նա
անմիջապես գնաց խոհանոց՝ թեյնիկը տաքացնելու և ուտելիք պատրաստելու։ -Սեղան նստեք, կերեք: — ասաց կինը։ Շնորհակա
լություն: Երեխան չսպասեց ուտելու, քնեց։

-Ինչ է պատահել, ինչու եք դուք և ձեր երեխան մենակ փողոցում։

-Մորս մա հից հետո խորթ հայրս ինձ ու եղբորս դուրս քշեց փողոց։ Ասաց, որ տասնյոթ տարեկան եմ և կկարողանամ կերակրել ինձ
և եղբորս: Այսպիսով, մենք թափառում ենք ամենուր: Ես քեզ մայրիկ եմ կոչել, որովհետև դու ինձ շատ ես հիշեցնում նրա մասին: Նա
նույնքան բարի էր և քաղցր: Հորս մասին ոչինչ չգիտեմ, մայրս երբեք նրա մասին չի խոսել, իսկ ընդհանրապես մանկությանս մասին
հարցեր չեմ սիրում։

-Սարսափելի է, մնա ինձ մոտ, ես մենակ եմ ապրում, ամուսինս ու տղաս մա հացել են 4 տարի առաջ։ Դու ինձ հիշեցրեցիր նրա մա-
սին, դրա համար էլ ես նկատեցի քեզ։ Քնելուց առաջ իրերը հանելով՝ Վաչեն հանեց իր մեկամյա եղբոր սիրելի խաղալիքը և մոր լու-
սանկարը՝ շրջանակի մեջ: Լուսանկարն արդեն հին էր։ Հաջորդ օրը Ինայի մայրը եկավ դստեր մոտ և տեսավ մի տղա երեխայի հետ,
որի մասին դուստրը պատմել էր նրան։

Վաչեի պատմությունը նրան հիշեցրեց մի պատմություն, որը պատահել է նրա հետ 45 տարի առաջ, երբ նա սպասում էր երկվորյակ-
ների:Նրան կե սարյան հատում են արել ու երբ արթնացել է, միայն մեկ երեխա են բերել։ Բ ժիշկը ասել է , որ երկրորդ երեխան ողջ չի
մնացել։ Տեսնելով Վաչեյի մոր լուսանկարը՝ կինը ց նցվեց։ Ինչպես է դա հնարավոր: Արդյոք իրեն խա բել են և բաժանել երկրորդ երե-
խայից։ Ի վերջո կինը որոշել է պատմել դստերը։ Բոլորի աչքերում արցո ւնքներ էին և նրանք չէին կարող հավատալ, որ նրանք իսկա-
պես կապված են միմյանց հետ և անսպասելի ու պատահական գտան միմյանց։

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика