Մորաքույրս մի քանի օրով գյուղից քաղաք եկավ ու խնդրեց, որ կարճ ժամանակով ապրի մեր տանը․․․Անցել է 6 ամիս, իսկ նա անգամ չի էլ մտածում հետ գնալու մասին․ Չգիտեմ ինչ անեմ

Մորաքույրս մի քանի օրով գյուղից քաղաք եկավ ու խնդրեց, որ կարճ ժամանակով ապրի մեր տանը․Անցել է 6 ամիս, իսկ նա անգամ
չի էլ մտածում հետ գնալու մասին․․․Չգիտեմ, ինչ անեմ։Մորս հորեղբոր տղան որոշեց տեղափոխվել քաղաք և խնդրեց առաջին ան-
գամ ապրել մեզ մոտ, մինչև նա աշխատանք և բնակության տեղ գտնի։

Իհարկե, համաձայնեցինք, քանի որ նա մեր բարեկամն է։ Մեր բնակարանում ապրելու առաջին յոթ օրվա ընթացքում մորաքույրս ա
մեն օր դուրս էր գալիս աշխատանք փնտրելու,կեսօրին վերադառնում, պառկում էր քնելու և հեռուստացույց դիտում։ Հետո աշխա-
տան քի փնտրտուքը դարձավ ավելի քիչ հաճախակի, իսկ ավելի ուշ ընդհանրապես դադարեց։Մորաքույրս ամբողջ օրը հեռուստա-
ցույցով զվարճանքներ էր դիտում, իսկ գիշերը դատարկում էր սառնարանի պաշարները։

Մենք հույս ունեինք, որ նա շուտով կհեռանա, և ամեն ինչ կավարտվի, բայց եղավ հետևյալը։ Աղջիկս դպրոցից տուն եկավ, և մորա-
քույրս ասաց նրան. «Կոշիկդ մի՛ հանիր, շուտ գնա ինձ տամպոններ գնիր»։ Ես ուղղակի ապշած էի։ Ես աղջկաս ասացի, որ նա ոչ մի
տեղ չի գնալու և մորաքրոջս ասացի այն ամենը, ինչ մտածում էի նրա մասին։Նա բղավում է ինձ վրա և ասում.

-«Ուրեմն ինքդ գնա, մի փչացրու երեխային այդպես, չի կարելի»: Ամուսինը, լսելով դա, պարզապես մորաքրոջ իրերը դրել է պայուս
ակների մեջ և ասել, որ անմիջապես հեռանա, այլապես ամեն ինչ պատուհանից դուրս կշպրտի։ Հարազատը իհարկե հեռացավ։
Դրանից հետո մեր հարազատները չեն զանգում մեզ մոտ մնալու խնդրանքով, բայց վստահ ենք, որ նման հանգստությունը երկար չի
տևի։

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика