Մանկատանը մեծացած երեխան որոշեց գնալ այն տուն, որը ժառանգություն էր ստացել մահացած հորից․ Մտնելով ներս՝ կորցրեց խոսելու ունակությունը․․․

Մանկատանը մեծացած երեխան որոշեց գնալ այն տուն, որը ժառանգություն էր ստացել մահացած հորից․ Մտնելով ներս՝ կորցրեց
խոսելու ունակությունը․․․Ման կատունն ավարտելուց հետո Վարդանն անմիջապես որոշեց գնալ հայրական տուն։ Նա գիտեր, որ
մայրն այլևս կենդանի չէ։

Տղան չգիտեր, թե ինչ վիճակում է բնակարանը,բայց հույս ուներ, որ գոնե ինչ-որ տանիք կունենա իր գլխին։ Տունը մնում էր առաջվա
պես։ Վարդանը մի վայրկյան զգաց դե ժավյու:Նա խորը շունչ քաշեց ու շարժվեց դեպի դուռը։ Ի զարմանս նրա՝ այն բաց էր.

-Այստեղ մարդ կա: Վարդանին բոլորովին դուր չէր գալիս այն միտքը,որ տունը անօ թևանների համար կարող էր կացարան դարձած
լինել: Նա ներս մտավ ու շուրջը նայեց։Նա տեսավ, որ ներսում ամեն ինչ կարգին է: Նա որոշեց բարձրանալ աստիճաններով դեպի
ձեղնահարկ։ Մեկ այլ հյուրասենյակ կար։

Բայց աստիճանների ճանապարհին տեսավ մի երիտասարդ աղջկա, որն իջնում էր ձեղնահարկից։ Սկզբում նա չնկատեց Վարդա-
նին, իսկ հետո վա խեցավ և գոռաց ամբողջ տնով մեկ։Չգիտես ինչու, Վարդանին աներևակայելի զվարճացրեց անծանոթի նման
արձագանքը: Բայց հետո պարզվեց, որ այդ աղջկա անունը Սյուզի է և նա նույնպես որբ է։ Գյուղի տեղի տնտեսվարը շատ երիտա-
սարդ էր և որոշել էր, որ տունը ոչ մեկին չի պատկանում, ուստի նա թույլ էր տվել Սյուզիին բնակվել այնտեղ.

-Մի անհանգստացիր, ես քեզ չեմ վտարի, — վստահեցրեց Վարդանն անծանոթուհուն, — մենք երկուսս էլ լավ գիտենք, թե ինչ է որբ
լինելը:

Այսպիսով, նրանք կարգավորեցին տան հարցը և սկսեցին միասին ապրել։ Վարդանն անմիջապես հասկացավ, որ Սյուզին շատ քաղ
ցր է և բարի:Գեղեցիկ հին տունը վերանորոգեցին։ Սյուզին տան շուրջը շատ գեղեցիկ ծաղիկներ էր տնկել։ Մի քանի տարի անց հա
շտ ու համերաշխ ընտանիքում երկվորյակներ ծնվեցին։ Վարդանը միայն հիմա հասկացավ, թե որքան բախտավոր էր այդ օրը, երբ
իր արտաքինով վա խեցրեց գեղեցկուհի անծանոթուհի Սյուզիին:

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика