Երբ աղջիկս դարձավ 1 ամսական, հարազատ տատիկս եկավ տեսնելու․․․Բառերով չեմ կարա նկարագրեմ, թե ինչ եղավ հետո

Երբ աղջիկս դարձավ 1 ամսական, հարազատ տատիկս եկավ տեսնելու․․․Բառերով չեմ կարա նկարագրեմ, թե ինչ եղավ հետո:Երբ
աղջիկս մեկ ամսական էր, տատիկս թռավ մեզ մոտ՝ երեք հազար կիլոմետր հեռավորության վրա, իր ծոռնուհուն նայելու։ Եվ մի կե-
սօրին երեխան ինչ-որ բան շատ գոռաց, կերակրեց և քամեց. լավ, ոչինչ չի օգնում:Եվ ահա, որտեղ ի հայտ եկավ իսկական վարպե-
տը։

Տատիկն ավելի ամուր բռնեց երեխային և սկսեց եռանդով օրորվել վեր ու վար և երգել երգ, հենց այն երգը, որը ես հիշում եմ ման-
կուց, նրա ստեղծագործությունը կամ գուցե նույնիսկ մայրը. և ցտեսություն, և ցտեսություն, մղիր իմ երեխային », — և այդքան ան-
գամ տատանումներով:

Ես հիշում եմ ամեն ձայն,ամեն ինտոնացիա նույնիսկ հիմա։Այդ ժամանակ, իհարկե,մենք արդեն հոգնել էինք գիշերային արթնացում-
ներից և նորածինների հետ սովորական մրրիկներից, ուզում էինք անընդհատ քնել։ Իսկ հիմա աղջիկս սկսեց հանգստանալ.-տո՛ւր
ինձ, կարծում եմ, իսկ առայժմ ես կպառկեմ, գոնե մի քիչ քնեմ։ Տատիկը երգում է.

Հինգ րոպե անց ամուսինս եկավ, նույնպես պառկեց կողքիս ու իսկույն քնեց։ Հետո եկավ որդին, նա գրեթե տասը տարեկան էր, և
իրականում նա երբեք ցերեկը չէր քնում: Բայց հետո նա վճռականորեն բարձրացավ մեր միջև և հանգստացավ: Անհնար էր դիմա-
կայել այս «բայց ցտեսություն, և ցտեսություն …»:

Բոլորը քնում էին մինչև երեկո, քնում էին մինչև հոգու խորքը։ Սա իմ կյանքի ամենաերջանիկ հիշողություններից մեկն է, թե ինչպես
ենք մենք բոլորս քնում կողք կողքի, իսկ մեր գլխավերևում տատիկի ձայնն է, որն այնքան քաղցր է իշխանությանը հանձնվել, լիովին
վստահել և խաղաղություն ու ապահովություն զգալ յուրաքանչյուր բջիջում:

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика