Ես ժամանակին Ձեզ շատ եմ օգնել, հիմա Ձեր հերթն է․․․Սկեսուրս որոշել է գյուղից տեղափոխվել քաղաք մեզ հետ ապրելու, չգիտեմ ինչ անեմ

Ես ժամանակին Ձեզ շատ եմ օգնել, հիմա Ձեր հերթն է․․․Սկեսուրս որոշել է գյուղից տեղափոխվել քաղաք մեզ հետ ապրելու, չգիտեմ
ինչ անեմ։Անցավ ամբողջ յոթ տարի, և ես վերջապես իմ ձեռքում հայտնվեցին այն փաստաթղթերը, որոնք հաստատում էին, որ հի-
փոթեքի վերջին վճարումը կատարվել է։

Իմ և ամուսնուս համար դա իսկական տոն դարձավ՝ ընտանեկան բյուջեի մեծ մասն այլևս չի գնա բանկ, և վերջապես հնարավոր
կլինի պլանավորել երկար սպասված արձակուրդը կամ արտասահման մեկնելը: 20 տարվա փոխարեն մեր բնակարանը գնեցինք
ընդամենը 7 տարում, միևնույն ժամանակ կարողացանք նույնիսկ վերանորոգել և որոշ կահույք գնել: Հիփոթեքը վճարելու մեր ջան
քերը լավ տեսան ամբողջ ընտանիքը:

Սկեսուրս իր ուժերի ներածին չափով փորձում էր օգնել՝ տան համար մի բան էր տալիս, հետո մի քիչ գումար էր ուղարկում քարտին։
Միշտ շնորհակալություն էի հայտնում աջակցության համար, մանավանդ որ ծնողներիս մա հից հետո սկեսուրս դարձավ ինձ համար
ամենամոտ մարդկանցից մեկը։Հազիվ էինք հասցրել ուրախանալ, որ բնակարանն այժմ ամբողջովին մերն է, երբ գյուղից սկեսուրս
եկավ։

Այս անգամ, ժամանելուն պես, նա սկսեց պատմել, թե որքան դժվար է գյուղում, տարիքի պատճառով նա այնքան առ ողջություն չու
նի, որ տնտեսության ու այգու հետ զբաղվի, իսկ մենք շատ հեռու ենք։ Ինձ առանձնապես չէր ուրախացրել սկեսուրս՝ մեզ հետ ապրե
լու ցանկությունը։ Դեռ հարսանիքից առաջ համոզված էի, որ չարժե ապրել ծնողների հետ, և ժամանակի ընթացքում միայն համոզ
վեցի իմ դիրքորոշման մեջ. շատ ընկերներ դժգոհում էին ամուսնու ծնողների հետ ապրելուց, և ես չէի ուզում նման ճակատագիր
ունենալ:

Ամուսինս այլ կարծիքի է՝ նա ընտանիքի միակ զավակն է և շատ կապված է մոր հետ, հետևաբար նրան նույնիսկ դուր եկավ միասին
ապրելու հեռանկարը։ Առանձին զրուցելուց հետո նա, այնուամենայնիվ, համաձայնեց իմ փաստարկների հետ։ Բայց սկեսուրիս հա-
մոզելն այնքան էլ հեշտ չէր. նա ուզում էր վաճառել գյուղի տունը, բայց դա բավարար չէր քաղաքում առանձին բնակարան ունենալու
համար։

Նա պահանջում էր օգնել գումարով, կամ էլ վաճառել մեր բնակարանը և երկու բնակարան գնել, նա օգնել էր մեզ, հիմա էլ մեր հերթն
էր: Ես պարզապես չէի հավատում ականջներիս. հանուն այս բնակարանի մենք գործնականում յոթ տարի չապրեցինք, այլ միայն աշ
խատեցինք, իսկ հիմա պետք է ամեն ինչ վաճառենք և նորից սկսենք:

Ամուսինս համաձայնեց ինձ հետ՝ մենք մեր տունը չենք վաճառի։ Արդյունքում ունենք ևս մեկ հիփոթեք՝ գյուղի տունը վաճառեցինք,
ստացված գումարը ուղղվեց բնակարանի առաջին ապառիկին, իսկ մնացածը մենք պետք է վճարեինք՝ կրկին մոռանալով մեր ցան-
կությունների ու ծրագրերի մասին։

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика