Մեր միակ եկամտի աղբյուրը աշխատավարձն է, բայց օրեր առաջ մի այնպիսի բան գտա, որի պատճառով կորցրել եմ քունս․․․Չգի-տեմ ինչ անեմ
Ես ու ամուսինս քսան տարի է միաս ին ենք: Մենք ապրում ենք հա մեստ, բայց խա ղաղ կյանքով: Մենք երկո ւսս էլ աշխատում ենք
նույն ընկերությունում: Գումարի հարց երբեք մեր մեջ չի եղել: Մենք պարզա պես փորձեցինք հու յսներս դնել մեր աշխատավարձի
վրա։Մոտ վեց ամիս առաջ Լևոնը որոշեց այլ աշխա տանքի անցնել: Քանի որ նա գործ արանում հերթափոխով էր աշխա տում, իր
հանգստյան օրերին հնարավ որություն ուներ մեկ օր ուրիշ տեղ աշխատելու: Ես դեմ էի դրան: Ի վերջո, նա պետք է հանգ ստանա:

Բայց իմ խոսքերի վրա ամուսինս պարզապես ժպտ աց և որոշեց անել այնպես, ինչ պես ինքն է ցան կանում: Լրացու ցիչ աշխատան-
քում նրա պարտականությունները ներառում էր տարածքում ժամանակին շրջայց կատարել և հերթափոխի ավարտին հաշվետվութ-
յուն կազմել: Սկզբունքորեն, դժվարություններ չկային, և նա առանձնապես հոգնածություն չէր զգում:Ի վերջո, այստեղ նա պատաս-
խանատու է միայն իր համար, ուստի նյարդայնանալու կարիք չկա:
Այստեղ աշխատավարձը քիչ է, բայց այդ գումարն օգտագործվում է ընտանիքի հոգսերի համար: Մենք ունենք երկու ուսանող, ուստի
ամեն ինչ գնում է նրանց վրա: Ես փորձում եմ հնարավորինս խնայել: Ի վերջո, հոգու խորքում միշտ ավելի տաք ու հանգիստ է, երբ
գիտեք, որ խնայողություններ ունենք: Այսպես էլ ապրում էինք: Տղան երը սովորում էին, և երբե մն էլ կարող էին ինչ-որ բանով ուրա-
խացնել իրենց:

Մի անգամ, երբ ոչ ոք տանը չկար, ես որոշեցի ընդհանուր մաքրում կատարել: Եվ նույնիսկ հասա այնտեղ, որտեղ մի քանի տարի չէի
նայել: Պարզվեց, որ այս վայրը սանդուղքի մեր պահեստարանն էր, որտեղ Լևոնը պահպանում էր իր գործիքների մեծ մասը, և այն ի-
րերը, որնք մենք չէինք օգտագործում:Այստեղ շատ սարդո ստայն ու փոշի կար: Հետև աբար, ես որոշեցի հանել ամեն ինչ, մաքրել և
նորից ամեն բան դնել իր տեղերում: Վերադասա վորելով արկղերը, ես գտա մի հին տուփ, որը մեզ էր մն ացել Լևոնի տատիկից: Դա
շատ հին էր, բայց ամուր ու գեղեցիկ:

Անգամ չեմ հիշում, թե երբ էր այն անհետացել իմ տեսադաշտից: Ձեռքս վերցնելով ՝ այն ոչինչ չէր կշռում: Ինձ հետաքրքրեց, թե ինչ է
դրա ներսում: Բացեցի կափարիչը և ապշեցի: Տուփի մեջ մեծ հաշվով՝ բավականին պատշաճ գումար էր: Ես անմիջապես դրեցի այն
տեղում: Վերադառնալով բնակարան ՝ չգիտեի ինչ անել:Ես դեռ չգիտեմ: Ես չեմ կարող ամեն ինչ թող նել այնպես, ինչպես կա:
Որտեղից է այդ մեծ գումարը, իսկ եթե հան կարծ Լևոնը ինչ-որ խնդրի մեջ ընկնի դրա պատճ առով: Այս մտքերն ինձ հանգիստ չէին
տալիս: Նրա հետ գումարի մասին խոսելը նույնպես սարսափելի է, քանի որ վախենում եմ վեճերից: Ես պարզապես չեմ կարողանում
որոշում կայացնել: Ո՞րն է շարունակելու լավագույն միջոցը, չգիտեմ․․․
