Հղիության ընթացքում պառկած էի հիվանդանոցում․ Իմ կողքին պառկած էր մի աղջիկ ու նրան ամեն օր այցի էր գալիս ամու-սինը․ 20 տարի անց նորից հանդիպեցինք և հասկացա, որ․․․
Շատ տարիներ առաջ, երբ պիտի ունենայի առաջնեկիս, պառկած էի հիվանդանոցում։ Պալա տում 12 հոգի էինք, այն ժա մանակ այդ պես էր կարգը։ Բոլորս երիտա սարդ էինք, անհա մբեր սպ ասում էինք, բայց պիտի խոս տովանեմ, որ այն քան էլ լավ տեսք չունեինք։ Հիվանդանոցում ոչ հայելի կար, ոչ էլ լոգանք ընդունելու հնարավորություն։
Բայց կար մի աղջիկ, անունը Գայանե, հենց իմ կողքի մահճա կալն իր տեղը, բոլորից տգեղ էր՝ շատ գեր և այտուց ված։Մեր պա-լատն առաջին հարկում էր։ Բոլորիս ամուսինները գալիս էին և մենք խոսում էինք պատու հանից։ Այդ ընթացքում կարանտին էր, այնպես որ մեր բախտը բերել էր, որ շփվելու հնարավրություն ունենք։ Այդ ժամանակ գրեթե ոչ ոք մ եքենա չուներ, մարդիկ մինչ ուշ ժամ աշխատում էին, ոչ մեկի մոտ էլ ամեն օր մարդ չէր գալիս, բացի Գայանեի ամուսնուց։

Նա գալիս էր ամեն երեկո, երբ արդ են մութ էր լինում, գալիս էր, նրանք միայն 2-3 բառ էին փոխանակում։ Ամ ուսինը նի հար էր, մի ոտքը կաղ, միշտ գլուխը կախ էր քայլում։ Փոքրիկ կաթսայով տաք ուտելիք էր բերում կնոջը, վերցնում նախորդ օրվա կաթսան և գնում։ Գայանեն միշտ ինձ էլ էր հյուրասիրում։ Մի օր նա ասաց, որ տուն հասնելու համար ամուսինը պիտի 2 ժամ ճանապարհ գնա։
Մենք միևնույն պալատում անցկաց րեցինք գրեթե 10 օր և դրանից հետո այլևս չտեսանք իրար։Անցավ 20 տարի։ Պատահ աբար հանդիպեցի Գայանեին, մի անգամից ճանաչեցինք իրար։ Նա արդեն 3 երեխա ուներ և սպասում էր չորրորդին։ Այնքան գեղեցիկ էր։ Գիրուկ, բայց գեղեցիկ։ Մեքենա էլ ունեին, էլի շատ գեղեցիկ։ Երեխաներն էլ բոլորը ժպտերես և առանձ նացող։
Իսկ մեքենայի ղեկին նստած էր ամուսինը՝ էլի նիհար և կաղ ոտքով։ Հիշեցի այն փոքրիկ հին կաթսան․․․ Ու կրկին համոզվեցի, որ տղամարդու համար կարևոր է ոչ թե արտաքին գեղեցկությունը, այլ այն, ինչ նրա ներսում է։Ինչպես որ այն կաթսայի ուտելիքն էր տաք մնում՝ նույնիսկ 2 ժամ ճանա պարհ անցնելուց հետո․․․Ճիշտ տղամ արդն էլ է մնում ջերմ, եթե նույնիսկ միա սին մի ամբողջ կյանք անցնեք․․․
