Հարսս ամբողջ օրը հեռախոսի մեջ է․․․Նրան չի հետաքրքրում ո՛չ ամուսինը, ո՛չ էլ հարազատ երեխան
Հարսս երբեք ինձ դուր չի եկել։ Դեռ առաջին հանդիպման ժամանակ հասկացա, որ մենք շատ տարբեր մար դիկ ենք։ Նա պատրաստ
չէր ամուսնության, որպես տանտիրուհի՝ զրո էր։Որդուս հետ համա ցանցով է ծանոթացել։ Մարիան անհաջող ընտանիքից է, առանց
բարձր ագույն կրթության, խանո ւթում էր աշխատում։ Որքան գիտեմ, ինչ-որ քոլեջ է ավարտել, բայց մասն ագիտությամբ երբեք չի
աշխատել։
Ես նրան վատ չեմ վերաբերվում, ասում եմ այն, ինչ կա։ Չկա նրա մեջ տան տի կնոջ պոտե ցնիալ, սա անհերքելի փաստ է։Ես ասեմ,
պատկ երացրեք․ երբ նա եկել էր ինձ հետ ծանո թանալու, մազերը կեղտոտ էին, իսկ եղու նգները՝ անխնամ, կիսա մաքրված լաքով։
Անգամ երկու բառ չի կարո ղանում իրար կապել։ Սկզբո ւմ կարծում էի, թե ինձա նից ամաչում է, բայց հետո հասկացա, որ անգրա-
գետի մեկն է։

Տղայիս ասացի, որ Մարիան ինձ դուր չի եկել, բայց նա չցանկացավ լսել ինձ։ Մի քանի ամսից հայտնեց, որ ամուսնանում են։Սկզբում
ինձ հետ էին ապրում, բայց թոռնիկիս ծնվելուց հետո գնացին մեր կողքի շենքում վարձով տանն ապրելու։Երբ միասին էինք ապրում,
Մարիան ինչ-որ գործ էր անում ու միանգամից ձեռքը վերցնում հեռախոսը։ Մի սեղանի փոշի էր մաքրում, էլի հեռախոսը միացնում։
Կամ լվացքը փռում էր, էլի կես ժամով կորում հեռախոսի մեջ․․․
Երբ ծնվեց թոռնիկս, որդիս կնոջը պլանշետ նվիրեց։ Ասաց, որ վաղուց է երազել դրա մասին։Ես ասացի հա րսիս, որ թեպետ մոտիկ
ենք ապրում, բայց ամեն օր չեմ գնա, որ չհոգնեցնեմ։ Բայց առաջարկեցի օգնությ ունս ու ցանկ ացած պահի շտապել ու աջակցելու
պատրաստա կամություն հայտնեցի։Հ իմա թո ռնիկս արդեն 5 ամսական է, ու այս ընթ ացքում երբ գնացել եմ նրանց տուն, տանը
բարդակ է եղել, կեղտ ու փոշի, թոռնիկս լաքայոտ հագուսոտվ, իսկ հարսս․․․ պլանշետը ձեռքին։
Երեխան արտա սվում է, իսկ մայրը արագ-արագ ինչ-որ բան տպում պլանշետով։Վերջին անգ ամ երբ գնացել էի, փոքրիկի տակդիրը
երևի մի ամբողջ օր փոխած չէր։ Լողացրեցի նրան,ինձ հետ տարած նոր հագուստն ու տակդիրը հագցրեցի,շշով կաթ տվեցի, օրորե-
ցի, քնեց։ Հետո լվացի ափսեները, տունը մաքրեցի փոշեկուլով, տղայիս ու թոռ անս հագո ւստը լվացի, ու հարսս անգամ շնորհակա-
լություն չասաց։

Նա ոտքը ոտքին գցած նստած էր, պլան շետով տեսանյութ էր դիտում, իսկ հեռա խոսն էլ ական ջին դրած՝ խոսում։Չդիմացա։ Տուն
գնալու ճանապարհին զանգեցի որդուս, պատմեցի, իսկ նա պատասխանեց․
—Մամ, հոգնում է Մարիան, ինչ ես ընկել նրա հետևից։ Օգնել ես, լավ ես արել։ Ի՞նչ է, կարծում ես, թե նա ամբողջ օրը հեռախոսը
ձեռքն է պահում։ Ոչ։
Եթե հարսս գումար աշխատեր համացանցով, գուցե էլի հաս կանայի, բայց նստած կամ խա ղում է, կամ ինչ-որ բան դիտում։ Ես էլի
հանգիստ կմնայի, բայ ախր թոռ նիկիս եմ խղճում․․․
