Տալիս ու սկեսուրիս քայլերը արդեն անտանելի են․ Հիմա էլ ստիպում են, որ խնամեմ տալիս երեխաներին, իսկ ինքը․․․
Ամուսնացել եմ վաղ տարիքում: Միմ յանց շատ էինք սիրում: Իմ ընտրյալն ապր ում էր մեր կողքի բնակար անում: Այդ ժամանակ նա նոր էր վերադարձել բա նակից, իսկ ես էլ 2 ամիս առաջ ավա րտել էի դպրոցը: Սկզբում նա հաճախ գալիս էր մեր տուն՝ իբր գր քեր վերցնելու համար, իսկ հետո էլ նույն համալսարանն ընդունվեցինք:
Միասին գնում էինք դասի և միասին էլ վերադառնում:Կարենը թույլ չէր տալիս, որ համալսարանում որևէ մեկը մոտենա ինձ:Իսկ մեր ծնողներն էլ՝ տեսնելով, որ մեզ մոտ ամեն ինչ լուրջ է, դեմ չեղան մեր հանդիպումներին:Հայրս ու մայրս վաղուց էին պլանավորում ըն-տանիքով տեղափոխվել Ռուսասատան, բայց երբ մենք սկսեցինք հանդիպել, հետաձգեցին գնալը:
Ի վերջո, մենք ամուսնացանք: Ծնող ներս տունը թողեցին մեզ, իսկ իրենք մեկնեցին Մոսկվա:Մենք չէինք շտապում երեխաներ ունե-նալ: Երկուսս էլ ավարտեցինք, աշխատանք գտանք, վերան որոգեցինք տունը, մեքենա գնեցինք: Առաջ նեկիս ունեցա 28 տարեկա-նում: Երեխան պլանավորված էր և երկար սպասված:
Հիմա որդիս 3 ամսական է, չեմ ստի, ինձ համար շատ բարդ է: Անընդհատ ցավում է փորիկը, շատ անհանգիստ է: Հասկանում եմ, որ սա ժամանակավոր է,բայց դա գործը չի հեշտացնում:Իսկ վերջերս էլ սկեսուրս սկսել է ինձ վրա «գցել» տալիս որդուն:Ամուսնուս քույ-րը ամուսնալուծված է, երեխան 3 տարեկան է: Երբ հղի էի, դեմ չէի, որ երեխան ինձ մոտ մնա, բայց հիմա ֆիզիկապես չեմ հասցնում հետևել նրան:
Տալս ամեն օր աշխատանքից հետո ինչ-որ խնջուքների է գնում,շատ անպատասխանատու է, սկեսուրիս առողջական վիճակն էլ լավ չէ:Ես խոսեցի ամուսնուս հետ, հանգստ բացատրեցի, որ դեմ չեմ լինի, եթե երե խային մոտս թող նեն օրական 1 ժամ, 2 ժամ, բայց ոչ առա վոտից երեկո: Նա լավ երեխա է, բայց ինքներդ էլ հասկա նում եք, որ 3 տարեկան փոքրիկին առանց ուշադրո ւթյան չի կարելի թողնել:
Փորձեցինք խոսել սկեսուրիս հետո, իսկ արդյունքում մեզ մեղադրեցին, որ մենք ինքնասիրահարված, անսիրտ մարդիկ ենք: Բայց մի՞թե ես սխալ եմ:
