Ստիպված կիսե ցինք տունը, տարբեր մուտքեր բացե ցինք, բայց այդ կնոջից էլի չկարո ղացանք ազատվել․ Ինչպես բացատրեմ սկեսուրիս, որ․․․Մեր հաատեղ կյանքի առաջին օրվանից ապրեցինք ամուսնուս ծնողների հետ: Նրանց տունը բավականին մեծ է, ու կարծում էինք, որ երկու ընտանիքները միմյանց չեն խանգարի, կկարողանանք հանգիստ ապրել:
Սկեսուրս ու սկեսրայրս էլ հավատացնում էին, որ երբեք չեն միջամտի մեր ընտանեկան գործերին: Իսկ ես կուրորեն հավատում էի նրանց խոս քերին՝ կարծելով, թե հենց այդպես էլ կլինի:Ամուսնուս հայրկը պահեց իր խոսքը, իսկ ահա սկեսուրս…նա մեր կող-քին է, մեր գործերի մեջ 24/7: Առավոտից գալիս էր մեր սենյակ, անվերջ խոսում, նախատում, խորհուրդներ տալիս:

Ոչ ինձ, ոչ ամուս նուս դա դուր չէր գալիս:Քանի անգամ ենք նրան ասել ու բացա տրել,իսկ նա չի կարողանում հասկա նալ, որ պի-տի հանգիստ թողնի մեզ ու թույլ տա ապրել, ինչպես որ մենք ենք ուզում: Եթե մենք բնակվում ենք նրա տանը, ուրեմն հենց իր ա-սածով էլ պիտի լինի:
Ի վերջո, երբ մեր համբերությունը սպառ վեց, որոշեցինք նոր տուն գտնել, թեկուզ սկզբնա կան շրջանում վարձով ապրել, մինչև կկարողանանք գնել մերը: Բայց սկեսրայրս մի տարբերակ առաջարկեց. նա ասաց, որ կարող ենք իրենց վճարել տան արժեքի կե-սը ու առանձին մուտքեր սարքել: Հաշվարկելուց հետո, հասկացանք, որ դա լավագույն տարբերակն է:

Ամուսնուս անունով վարկ վերցրեցինք, օրինական ճանա պարհով գնեցինք նրանցից տան կեսը, վերցրեցինք սեփա կանության վկայականը, վերանորոգում արեցինք ու… մեծ հաշվով ոչինչ չփոխվեց:Ինչպես այն ժամանակ, հիմա էլ սկեսուրս խառնվում է բո-լոր մեր անձնական հարցերին: Ամբողջ օրը նա մեր տանն է:

Ես փակուղու մեջ եմ, չգիտեմ՝ ինչ անեմ: Էլ ուժ չի մնացել մեր մշտական վեճերի պատճառով: Ինչպես հասկացնեմ սկեսուրիս, որ մենք ուզում ենք ազատ ապրել, մնալ երոկւսով… չեմ ուզում նեղացնել նրան, բայց էլ չեմ կարողանում ինձ զսպել:
