Ես այդպիսի վերաբերմունքի արժանի չէի․․․Տալիս վիրավորանքը ընտանիքիս փլուզման պատճառ դար ձավ։Ես և ամո ւսինս երկու տարի է, ինչ ամուսնացած ենք: Սա նրա երկրորդ ամուսնությունն է, իմ՝ առաջինը: Մեր համատեղ կյանքի սկզբում ես լավ հարաբե-րությունների մեջ էի նրա ծնողների և հարազատ քրոջ՝ Աննայի հետ: Մեր հարսանիքի ժամանակ նա լաց եղավ և ասաց, որ վերջա-պես գտել է այն քրոջը, որի մասին երազում էր այդքան ժամանակ:
Բայց ահա անցավ մեկ տարի, և ես հղիացա: Բոլորը երջանիկ էին: Նրա ծնողները հոգ էին տանում իմ մասին, և իմ քույրը (նա մաս-նագիտությամբ բժշկուհի) ինձ պատշաճ ուշադրություն էր դարձնում: Ամո ւսինս և ես որո շեցինք, որ քանի որ նա բժշկուհի է, վատ չէր լինի, որ նա ներկա լիներ իմ ծննդաբերության ժամա նակ, և ես ավելի հանգիստ կլինեի, որ իմ և ամո ւսնուս կողքին կա մտերիմ մարդ:
Ծննդաբերությունից ընդամենը 2 շաբաթ առաջ ես զանգահարեցի Աննային՝ պարզելու բոլոր նրբությունները:Բայց այն,ինչ լսեցի, ցն-ցեց ինձ: Նրա խոսքերով. «Քո անձնա կան շահերից է բխում, որ ես չլինեմ ծննդ աբերության ժամանակ: Ինձ համար միևնույն է, թե ինչ կպատահի քեզ, որովհետև դու ինձ համար ոչ ոք ես, դու իմ հարազատը չես:
Ինձ հետաքրքրում է միայն երեխան, որին ունե նալու ես: Նա է իմ արյունը»:Չգի տեի՝ ինչ անել և ինչպես արձա գանքել դրան: Ես պարզապես լռեցի: Անմիջապես ամեն ինչ պատմեցի ամուսնուս: Նա պատասխանեց, որ քույրն ուղղակի կատակում է: Ավելին, ես պարզաբանման ժամա նակ չունեի: Երե խայի ծնունդը (տալս ծննդաբերության ժամ անակ ներկա չէր, ես արգելեցի ամուսնուս զանգահարել նրան), առաջին ամիսներին երեխայի խնամք, անքուն գիշերներ, բայց երբ նա մեծացավ, մի փոքր հեշտացավ, իսկ վրդովմունքն ու զայրույթը պատեցին ինձ:
Դրան գումարվում է, որ ամուսինս անընդհատ գործուղումների մեջ էր, և նրա ծնողները երբեք մեզ չէին այցելում և օգնում:Ես սկսե-ցի արտահայտվել ամուսնուս մոտ, վեճեր սկսեցինք մեր ընտա նիքում այդ վերաբերմունքի պատ ճառով: Արդեն մեկ տարի է անցել, ոչինչ չի փոխվել: Նույնիսկ վատացել է: Ամուսինս որոշեց ոչ թե շտկել իրավիճակը, այլ պարզապես ծնողներին և քրոջը հեռացնել մեր ընտանիքից:
Բայց իմ վրդովմունքն ու զայրույթը դրանից չէին անցնում:Ավելին, մենք որոշեցինք մկրտել երեխային, և, իհա՛րկե, նա հրավիրեց իր բոլոր հարազատներին: Իմ պայմանն այն էր, որ տալս ներկա չլինի տոնա խմբությանը, քանի որ իր խոս քերի համար նա դեռ ներո-ղություն չի խնդրել:
Բայց ամուսինս ասաց, որ դա իր ընտանիքն է, և ինձ դուր է գալիս, թե ոչ, պետք է ընդունեմ նրան, հակառակ դեպքում նա կվիճի ծը-նողների հետ, եթե մենք նրան չզանգահարենք:Ես այնքան բարկացա ամուսնուս վրա, որ շատ ուժեղ վիճեցինք, և ես վռնդեցի նրան տնից: Ստացվում է՝ նրա քրոջ հանդեպ վրդովմունքի պատճառով ընտանիքս փլուզվեց:
Հիմա մենք փորձում ենք մեր հարաբերությունները բարելավել, քանի որ մենք սիրում ենք միմյանց, և ամուսինս պատրաստ է ներել ինձ արածիս համար: Նա շատ հպարտ մարդ է, և ես հասկանում եմ, որ միայն իմ հանդեպ ուժեղ զգացմունքների պատճառով է նա պատրաստ աչք փակել իմ արարքի վրա: Բայց ինչպե՞ս կարող եմ նրա հետ հաշտվել:Բանն այն է, որ քրոջ հետ կապված իրավիճակը դեռ չի լուծվել:
Ես արդեն հասկանում եմ, որ նա զայրացած եմ ամուսնուս վրա, քանի որ նա ինձ չի պաշտպանել քրոջից: Ես ասացի, որ ուզում եմ, որ նրա քույրը ներողություն խնդրի ինձնից, և այդ ժամանակ ես կմոռանամ ամեն ինչ: Բայց նա կարծում է, որ դա իմ քմահաճույքն է, և նա չպետք է ներո ղություն խնդրի:Ասում է՝ ձևացրու, թե Աննան չկա և ոչ մի կերպ չարձագ անքեմ: Բայց ես այդ պես չեմ կարող, քանի որ նա գալու է մեր տուն, լինելու է մեր տոներին: Ես արդեն բարկանում եմ ամուսնուս վրա, որ նա ինձ չի պաշտպանում իր ըն-տանիքից:
Ասացե՛ք ինձ, թե ինչ պետք է անել այս իրավիճակում: Ի՞նչ անեմ ամուսնուս քրոջ հետ: Ես այլևս չեմ ցանկանում վիճել ամուսնուս հետ, բայց չեմ կարող ձևացնել, որ ամեն ինչ լավ է: Շատ ուժեղ վիրավորանք կա իմ հոգում: Չգիտեմ՝ ինչ անել: Օգնեցե՛ք, խնդրում եմ:
