Չեմ հասկանում, սկեսուրս ու ամուսինս չեն սիրում մորս, թե՞ ուղղակի ամաչում են նրանից․․․Երեկ ասացին, որ իրենց մոտ նրա անունը անգամ չտամ
Ես ծնվել և մեծա ցել եմ գյո ւղում, սակայն դա ինձ չի խան գարել կյանքում հաս նել որոշակի հաջողո ւթյունների: Ինձ մեծացրել են մայրիկս ու տատիկս, սակայն ստացել եմ պատշաճ դաստիրակություն:Դպրոցն ավարտե լուց հետո միայնակ տեղա փոխվել եմ Երևան, այստեղ ընդունվել համալս արան, անվճար սովորել եմ, եղել եմ լավա-գույն ուսանողուհիներից մեկը:Ես խոսք էի տվել մորս, որ լավ կսովորեմ և նրա համար արժանի դուստր կլինեմ:
Չնայած նրան, որ ամբողջ կյանքում գյուղում էի ապրել, սիրեցի քաղաքի կյանքը:Նոր ծանոթություններ հաստա-տեցի, սկսեցի գեղեցիկ հագնվել, հարդարվել, բայց չէի մոռանում սովորելու մասին:Ուսո ւմն ավարտե լուց հետո այստեղ էլ մնացի, բանկում աշխատանքի տեղա վորվեցի, տուն վարձեցի, մինչ այդ բնակվում էի ուսանո ղական հանրակացարանում:
Կանչում էի մորս ու տա տիկիս, բայց նրանք չցան կացան գալ, քանի որ իրենց կյանքն այնտեղ է, և ար դեն այն տարիքում չեն, որ կտրուկ փոխեն ապրելակերպը:Ընթա ցքում սկսեցի նկատել, որ աշխատ ակիցներից մեկը իմ հանդեպ մեծ ուշադրություն է ցուցաբերում: Նա ինձանից 3 տարով մեծ է, դաստիրակված,գեղեցիկ երիտասարդ է, բայց ավելի բարձր պաշտոն ունի, քան ես,հետևաբար ավելի շատ է վաստակում:Հենց դա էլ շեշտեց սկեսուրս՝ մեր ծանոթանալու առաջին օրը:
Արդեն 7 ամիս ամուսնացած ենք, բայց սկեսուրս համարում է, որ ես հանուն գումարի եմ ընտրել իր որդուն: Իսկ երեկ էլ լսեցի ամենացավալի բանը. ամուսինս և սկեսուրս խնդրեցին, որ ոչ մեկի մոտ չասեմ, որ մայրս գյուղում է ապրում…Բայց մայրս ինտելիգենտ, կրթ ված և խելացի կին է, նա գիտի՝ ինչ պես պահել իրեն, երբեք ոչ մի ամո-թալի արարք չի գործել…
Կարծում եմ, սկեսուրիս պահվածքն ամոթալի է, իսկ ահա մորս կարգավիճակից երբեք չեմ ամաչի:
