Մի օր տուն էի վերադառնում աշխատանքի ընդունվելու հերթական անհաջող հարցազրույցից․ Մի տարեց կին վախենում էր միայ-
նակ անցնել ճանապարհը․․․Նրան օգնեցի ու կյանքս հիմնովին փոխվեց։5 տարի առաջ հայտնվել էի դժվարին իրավիճակում: Ամու-
սինս լքեց ինձ՝ միայնակ թողնելով 1 տարեկան երեխայիս հետ:
Հավաքեց իրերն ու հեռացավ։ Ես փորձում էի ինչ-որ բան անել, տեղավորվել աշխատանքի, սակայն երեխայի հետ դա գրեթե անհը-
նար էր:Մի օր երբ տուն էի վերադառնում հերթական անհաջող հարցազ րույցից, տեսա մի տա րեց կնոջ, ով վախենում էր միայնակ
անցնել ճանապարհը:
Մոտեցա նրան, վերցրեցի ձեռքի ծանր տոպրակները, բռնեցի ձեռքից և օգնեցի անցնել փողոցը:Նա ինձ շնորհակալություն հայտնեց
և պնդեց, որ մտնեմ իր տուն՝ մի բաժակ սո ւրճ խմելու: Ի զար մանս ինձ՝ ես համա ձայնեցի: Ինքս էլ չնկա տեցի թե ինչպես, բայց ես
պատմեցի ողջ պատմությունս: Այդ կինն ասաց, որ իր թոռը մոտակա մանկապարտեզի տնօրենն է․
-Ես հիմա կզանգեմ նրան: Գուցե նա օգնի քեզ,-ասաց տատիկը:
Այդպես էլ արեց: Պայմանավ որվեց թո ռան հետ, որ ես երեկոյան զանգահ արեմ իրեն:Հաջորդ օրը ես նս տած էի մանկապարտեզի
տնօրենի աշխատասենյակում: Արդյունքում ես ունեցա դայակի աշխատանք և երեխայիս հետս այնտեղ տանելու հնարավորություն:
Դեռ մի քանի տարի այսպես կշարունակեմ, իսկ հետո գուցե հաշվապահություն սովորեմ, որպիսի կարողանամ ավելի բարձր աշխա-
տավարձ ստանալ:Այդպես պատահական հանդիպումն օգնեց լուծել այդ պահին շատ բարդ խնդիրներ՝ կյանքս դեպի լավը փոխելով:
