Մինչև չափահաս լինելս ապրում էի պապիս ոև տատիս հետ, ծնողներս իմ մասին չէին էլ հիշում․ Երբ իմացան, որ բնակարան եմ ժառանգություն ստացել․․․
Մինչև 13 տարեկան հասակը ես միակ երեխան էի: Ծնող ներս համա միտ էին ինձ հետ, խորհում էին: Բայց խոս տովանում եմ, որ ավելի շատ սիրել եմ տատիկ-պապիկին: Սիրում էի ամառն անցկացնել իրենց հետ:Նրանք ապրում էին մի քաղաքում ծովափով, և ես միշտ նրանց հետ էի մնում արձակուրդների ժամանակ: Եվ այսպես, երբ ես 13 տարեկան էի, մայրս հղիացավ: Եվ հենց այն պահից, երբ նա դա հայտարարեց իր հարազատներին, սկսեցին հոգ տանել նրա մասին:
Զգում էի, որ ես դարձել եմ դատարկ տեղ, և ամբողջ ուշադրությունը նվիրում էին իմ չծնված եղբորը:Հենց սկսվեցին ամառային ար-ձակուրդները, տատիկս և պապիկս ինձ կանչեցին իրենց մոտ: Մայ րիկը միայն ուրախացավ: Նա միայն տար ված էր իր հղիությամբ: Որքան խենթ է: Գնում էր բոլոր տեսակի դասընթացների հղի կա նանց մասին: Ես նո ւյնպես ուրախ էի հեռանալու համար:
Մեր բնա-կարանը փոքր էր: Ես հասկացա, որ երբ երեխան ծնվի, ես ծանր ժամանակ կունենամ:Տատիկն էլ դա հասկացավ: Նա նս-տեց, մեծահասակի պես խոսեց ինձ հետ և առաջարկեց ապրել պապիկիս հետ: Համաձայնեցի: Մայրիկս և հայրիկս ինձ թույլ տվե-ցին գնալ:
Թվում է, թե նրանք պար զապես ուրախ էին, որ նրանք կազատվեն ինձանից ՝ անհան գիստ պա տանի:Ես չորս տարի ապրել եմ տատիկիս և պապիկիս հետ: Այնուհետև նույն քաղաքում ես ընդունվեցի ինստիտուտ: Այդ ժամանակ, պապիկը հիվանդացավ: Ես օգնում էի տատիկիս, որքան կարողանում էի:
Հոգ տանելով նրա մասին, շատ քիչ ժամանակ էի ունենում դասերին մասնակցելու։Ես պարզապես չէի կարող թողնել նրանց դժվա- րությունների մեջ: Երբ պապս մահ ացավ, տատիկի համար դա շատ դժվար էր: Նրանք քառ ասուն տարի ապրո ւմ էին սիրով: Ես նրան չթողեցի մենակ: Օգնում էի նրան ցան կացած հարցով։

Ես մի կողմ էի թողել անձնական կյանքս։Մի քանի տարի անց տատիկս նույնպես հիվանդացավ: Ծնողներս գիտեին դրա մասին, բայց չօգնեցին, նրանք պարզապես խոսում էին հեռախոսով:Ես անընդհատ աշխատանքից շուտ էի դուրս գալիս, խնամում էի նրան, վար-ձում էի բուժքույրերին: Փողր չէր բավականացնում:
Երբ տատս մահացավ, պարզվեց, որ նա ինձ բնակարան է թողել:Եվ հետո ծնողներս հիշեցին իմ գոյության մասին: Նրանք սկսեցին խոսել իրավունքների մասին ու ասում էին, որ այս բնակարանը իմն է և կիսով չափ եղբորինս: Որ նա նույնպես ժառանգորդ է, և եթե ես հրաժարվեմ այն վա- ճա ռելուց և փողը կիսելուց, նրանք այդ հարցը կորոշեն դատա րանի միջոցով:Եղ բայրս պարզապես ավար-տում էր դպրոցը, նրանք ուզում էին նրան բնակարանով ապահովել:
Ընդհանուր առմամբ, ես իմ կամքով նորացրեցի բնակարանը: Հիմա մայրս, հայրիկը և եղբայրս ինձ հետ չեն շփվում: Բայց իմ մորա-քույրը (մոր քույրը) գաղտնի ասաց, որ իրենք պատրաստվում են փաստաբան վարձել: Ես պարզապես ուզում եմ լաց լինել այդպիսի անարդարությունից: Կյանքիս կեսից ավելին ես հոգացել էի տատիկիս և պապիկիս մասին:Ես նրանցից արժանի եմ այդպիսի երախ-տագիտության:
Եվ ես չեմ ուզում վաճառել բնակարանը, սա իմ տունն է:
