հերթական գործուղումից վերադառնալուց հետո ամուսինս ինձ ընդունեց սառնասրտորեն․ Այդ օրվանից կասկած ընկավ մեջս․ Մի քանի օր անց ընկերուհուցս SMS ստացա․․․Վերջապես ես որոշեցի պատմել ձեզ իմ պատմո ւթյունը, որը տեղի է ունեցել կես տարի առաջ: Մենք ամուսնացած էինք արդեն 15 տարի և ապրում էինք երջանիկ կյանքով, ամուսնական կյանքի 5-րդ տարում մենք ունե-ցանք մի գեղեցիկ դուստր, որին անհամբեր ությամբ սպաս ում էինք: Ավելի շատ ժամա նակ ես էի հատկացնում աղջկաս, քանի որ ամուսինս հաճախ էր գնում գործուղումների:
Մենք բավականաչափ էինք վաստակում, անգամ իմ աշխատա վարձով մենք կա րող էինք մեկ ամսիս ապրել։ Ես առաջարկում էի, որ ամուսինս փոխի իր աշխատանքը, որպեսզի չգնա գործուղումների։ Բայց նա հրաժարվում էր` ասելով, որ շուտով ես պետք է անցնեմ արձակուրդի, իսկ այդ ժամանակ գումարը չի հերիքի:Երբեմն պատահում էր, որ նա առավոտյան գալիս` երեկոյան գնում էր գործուղ-ման, իսկ այն ժամանակ, երբ նա տանն էր,զբաղվում էր հեռախոսով:Սկզբում ես չէի մտածում, որ նա կարող է դավաճանել ինձ, բայց եղավ այն , ինչ եղավ…
Հերթական գործո ւղումից հետո տուն վերադ առնալուց, նա ինձ հանդիպեց սառնաս րտորեն և հենց այդ պահից սկսեցին կասկած-ներս սրվել: Տարբեր մտքեր բարձրացան գլխիս մեջ, չգիտեի՝ ինչ անել:Հետևաբար ես դիմեցի ընկերուհուս և նա ասաց, որ հավանա-բար ամուսինս սիրուհի ունի: Այս խոս քերից ես ապշեցի` չհաս կացա, թե ինչո՞ւ, ո՞րն է ինձանից դժգոհ լինելու պատ ճառը։ Անմիջա-պես արմատախիլ արեցի վախերս, քանի որ հիշեցի, որ ընկերո ւհիս դա էր առա ջարկել: Ես որոշեցի, որ սա պարզապես վատ փաս-տարկ էր, սրտիս մոտ չընդունեցի, չնայած այդ միտքը իմ գլխում էր։
Ես շարունակեցի ապրել և մեծացնել իմ դստերը:Բայց ընկերուհուս հետ խոսելուց երկու շաբաթ անց նրանից մի հաղորդագրություն ստացա. «Հայտնվել եմ արտակարգ դրության մեջ, ես տեսա ամուսնուդ` մեկ այլ կնոջ հետ համբուրվելիս, նրանք երջանիկ էին»: Ես չէի կարող հավատալ դրան, ես պարտվեցի և մի փոքր հավաքվելով, որոշ եցի հարց ուղղել ամո ւսինուս` դեմքին նայելով:
Վերադառնալուն պես ես պատմեցի նրան իր սիրուհու մասին, բայց նա նույնիսկ չզար մացավ, կարծես ինքն ուզում էր պատմել: Նա չզղջալով պատասխանեց, որ հոգնել է ինձանից և վերջում ավելացրեց. «քանի որ դու արդեն գիտես, ապա ես կհեռանամ, մոռացիր իմ մասին» …Այս խոսքերից հետո հոգիս սկսեց պոկվել ներսից, ես չհասկացա,թե ինչպես նա կարող է թողնել մեր երեխային և պար-զապես հեռանալ:
Ես մեծ ցավ էի զգում, բայց ի՞նչ կարող էի անել։ Հաջորդ օրը ընկերուհիս եկավ ինձ մոտ, նա այդ դժվար պահերին աջակցում և խոր-հուրդներ էր տալիս, նա ասում էր, որ ես ցանկացած պահի կարող եմ դիմել նրա օգնությանը: Ես շատ շնորհակալ եմ նրան, քանի որ նա ինձ դուրս հանեց դեպրեսայից և ոտքի կանգնեցրեց։
