Կարծում էի, որ երեխայիս ծնվելուց հետո կյանքս կփոխվի․․․Այդպես էլ եղավ, փոխվեց, բայց ոչ իմ պատկերացրած ուղղությամբ
«Հղի կանայք չպետք է նյարդայնանան», — այսպես ասաց ամուսինս տղայիս և ինձ հիվանդանոցից դուրս գրվելու օրը:Ասաց, հավա-
քեց ճամպրուկները և հեռացավ: Հիմա, նրա կարծիքով, ես կարող եմ նյարդայնանալ:7 տարի ամուսնացած ենք եղել,վերջին 5 տարի-
ներին մենք ցանկանում էինք երեխա ունենալ:Ես խնդիրներ ունեի,ուստի անընդհատ բուժվում էի,հետազոտվում բժիշկների կողմից,
արտամարմնային բեղմնավորումը դիտարկելու էինք ծայրահեղ դեպքում:
Ես 30 տարեկան էի,հղիանալու շանսեր ունեի, ուստի հուսահատորեն կառչեցի նրանից:Վերջին երկու տարիները դժվար են եղել ինձ
և ամուսնուս համար:Ես նյարդային էի դարձել բուժման պատճառով,ամուսինս՝ամուսինս անընդհատ աշխատանքի էր և ինձ սատա-
ր-րող չկար: Մենք հաճախ վիճում էինք, բայց միշտ վեր ջում հաշտվում էինք: Եվ ահա մեկ տարի առաջ իմացա, որ հղի եմ:

Իմ երջանկությանը սահման չկար: Ամուսինս նույնպես երջանիկ էր (ինձ այդպես էր թվում): Ամբողջ հղիո ւթյան ընթաց քում նա ինձ
շրջապատեց սիրով և խնամքով: Ես արդեն մտածում էի,որ ահա նա` մեր ընտանիքի երջանկության բաղադրատոմսը, ինչը մեզ պա-
կասում էր:Կարծում էի, որ որդուս ծնվելուց հետո ամեն ինչ փոխվելու է ամուսնուս հետ մեր հարաբերություններում: Փոխվեց, բայց
ոչ իմ պատկերացրած ուղղությամբ:
Ծննդաբերեցի ժամանակին, ամեն ինչ լավ էր: 5-րդ օրը ես և որդիս դուրս գրվեցինք հիվանդանոցից: Մեզ դիմավորեցին մեր հարա-
զատներն ու ընկերները: Ամուսինս հպարտորեն գրկել էր որդուս բարուրը:Տանն ինձ դիմավորեցին փուչիկներով,նվերները սպասում
էին ինձ, հյուրերը մի քիչ նստեցին և ցր վեցին: Երե կոյան ես պատրաստվում էի որդուս քնեցնելու: Ամուսինս գալիս է և ասում.
-Դե՛, վերջ, ես գնացի:
Ես չհասկացա, թե որտեղ, ինչու, արդեն գիշեր է փողոցում: Մտածեցի, որ նա աղբն է տանում թափելու:

-Դե՛ գնա:
Նա դուրս բերեց պատշ գամբում թաքցրած ճամպրուկը և մի քանի պայուսակ: Հարցրի, թե ուր է գնում իրերով:
-Հասկանո՞ւմ ես, ես վաղուց էի ուզում բաժա նվել քեզ նից: Ես ուրիշ կնոջ եմ սիրում: Բայց երբ ուզում էի ամեն ինչ պատմել, դու ար-
դեն հղի էիր: Իսկ հղիները չպետք է նյարդայնանան: Հետևաբար, ես ոչինչ չասացի քեզ, թե չէ ինչ կլիներ երեխայի հետ: Եվ հիմա դու
ծննդաբերել ես, այնպես որ ես հեռանում եմ:
Հաջողություն: Ես ապշած կանգնել և, նայում էի, թե ինչպես է նա հեռանում: Ես չէի կարո ղանում հա վատալ, որ դա ինձ հետ է կա-
տարվում:Ամուսինս իսկապես հեռա ցավ մեզնից, դա կատակ չէր: Մեկ շաբաթ անց նա եկավ, մենք քննար կեցինք ամուսնալուծութ-
յան և ունեցվ ածքի բաժանման գործընթացը, նրա որդու հետ կապը և ապրուստավճարը:

Հուսով էի մինչև վերջ, որ սա խաղ է: Բայց ոչ: Ես նրան չստիպեցի մնալ:Նա արդեն վաղուց որոշել էր ամեն ինչ, եթե որդին չկարողա-
ցավ հետ պահել նրան, ուրեմն առավել ևս ես չէի կարող:Որդիս արդեն 4 ամսական է:Նախկին ամուսինս շաբաթը երկու անգամ գա-
լիս է, վճարում ապրուստավճարը, և գնում այն ամենը, ինչ անհրաժեշտ է որդուս:
Ես իմացա նրա նոր մուսայի մասին, պարզվեց, որ նրանք 3 տարի միասին էին:Ստի և խաբեության երեք տարիներ:Այսպիսով, ամու-
սինս չցանկացավ ինձ անհանգստացնել հղիության ընթացքում, բայց նա ճարպկորեն դուրս պրծավ հենց դուրսգրման օրը:
