Երեկ կեսգիշերին վեր թռա փոքրիկ դստերս ոտքերի թփթփոցի ձայնից․․․Սարսա փեցի, բայց հետո հասկացա, որ իմ կյանքի լավա-գույն օրն էր։Գիշերը ժամը 2-ին ես լսեցի փոքրի կիս ոտքերի թփթփոցը. Աղջիկս եկավ իմ սենյակ: Ես պառկած էի հանգիստ և փոր-ձում էի քնել:։
-Մայրիկ: Մայրիկ․ — ասաց նա հազիվ քնից արթ նացած ձայնով։
-Այո … ի՞նչ է պատ ահել․ — ասացի ես՝ չկարո ղանալով թաքցնել իմ վրդով մունքը: Այդ պահւն նկատեցի, որ նրա աչքերը սկսեցին տարօրինակ փայլել․․․

— Մայրիկ … ես սիրում եմ քեզ …
— Իսկ ես քեզ …
— Ես քեզ ավելի ուժեղ եմ սիրում…

Նա պառկեց կողքիս ու անմիջապես քնեց, բայց նրա խոսքերը դեռ լսվում էին ականջիս: Եթե ես կարողանայի դիպչել այդ խոսքերին, ապա կհանեի այդ բառերը և կպցրեի սր տիս … Օդի մեջ դեռևս կա դողացող ձայն, որը շշնջո ւմ է աշխար հի լավագույն բառերը՝ Ես սիրում եմ քեզ … Մի օր այս փոքրիկ աղջիկս կդառնա մեծահասակ աղջիկ…
Մի օր հանգիստ կխմեմ մի բաժակ սուրճ և կհի շեմ այս բառերը … Կգա օրը և ես դուրս կգամ տա նից չմտա ծելով, որ ինչ-որ մեկը տանը ինձ է սպասում … Կգա օրը և ես կապ րեմ ինձ համար․․․Բայց այսօր ես ինձ նվի րում եմ զավակ ներիս: Հաճախ ես շատ եմ հոգնում,մտածում եմ, որ այլևս ուժ չունեմ,բայց հասկանում եմ որ ինձ ՍԻՐՈՒՄ ԵՆ և ես ՍԻՐՈՒՄ ԵՄ նրանց ու դա ինձ ուժ է տալիս:
Հավատացեք ինձ, սրանք իմ կյանքի լավագույն պահերն են
