Երբ որդիս մեզ ծանոթացրեց իր ընտրյալի հետ, ես ու ամուսինս ուղղակի կորցրեցինք խոսալու ունակությունը․․․Ծնողները միշտ չէ, որ գոհ են լինում իրենց զավակների երկրորդ կեսի ընտրությունից: Նրանք բոլորն էլ ունեն տարբեր արձագանքներ ` ինչ-որ մեկը ընդունում է իր երեխայի ընտրությունը, ինչ-որ մեկը սկսում է վիճել և ընտրության առաջ է կանգնեցնում երեխային:
Բայց ես միշտ գիտեի, որ իմ որդուն համոզելն անհնար է և վճռական էի ընդունելու նրա ցանկացած ընտրությունը, բայց երբ տղաս բերեց իր ընկերուհուն, ես չէի հավա տում իմ աչք երին:Ես և կինս վաղուց էինք կռա հել, որ ինչ-որ մեկը հայտնվել է մեր որդու կյան-քում: Նա դարձել էր անուշադիր, մտքերով սավառնում էր ամպերի մեջ, իսկ երեկոյան անհետանում էր: Սա շարունակվեց բավակա-նին երկար ժամանակ, բայց որդիս չէր շտապում մեզ հետ ծանոթացնել իր ընտրյալին, և մենք էլ նրան չէինք ստիպում, վերջիվերջո նա ընդամենը 20 տարեկան էր և դեռ ժամանակ կունենար ամո ւսնանալու համար: Բայց մի անգամ նա գալով տուն մեզ ասաց․

-Մայրիկ, հայրիկ, ես հաջորդ ամիս ամուսնանում եմ, — շտապելով նաև ավելացրեց. -Ես և Մարինան արդեն դիմում ենք ներկայացրել՝ամուսնության համար:
Ես ու կինս զար մացած նայեցինք միմյանց:
-Դե որդիս դու գիտես, որ մենք միշտ քո կողքին ենք,- ասա ցի ես, և փորձեցի իրավի ճակը միքիչ թեթևացնել․
-Մինչ հարսանիքը դու գոնե կծանոթացնե՜ս մեզ հետ նրա հետ։
-Իհարկե,- թեթևացած պատասխանեց տղան։ Միայն թե իմացեք, որ նա ինձանից մի քանի տարով մեծ է։
Մեկ շաբաթ անց մենք հուզմունքով ակնկալում էինք հանդիպել մեր ապագա հարսիկին: Կինս արագորեն սեղան բացեց, և ավարտե-լով բոլոր նախապատրաստությունները ՝ նստեց բազմոցին:
-Ում էլ որ մեր տղան ընտրի, մենք պետք է հանգիստ և զսպված լինենք, — ասաց կինս՝ ինքն իրեն հանգստացնելով:
Կնոջ մտքերն ընդհատվեցին դռան զանգից: Ես բացեցի դուռը և ներս հրավիրեցի մեր երկար սպասված հյուրին: Առաջինը ներս մտավ որդիս, որից հետո նրա ընտրյալը:

-Սա Պավել Ալեքսեևիչն է՝ հայրս, իսկ սա մայրս է՝ Ալեքսանդրա Իվանովնան, — հանդիսավոր կերպով սկսեց Անդրեյը, — նա էլ իմ…
-Մարիանա՜,- միասին ասացինք ես և կինս՝ որդուս ընդհատելով։
Միջանցքում տիրեց լռություն։ Որդիս զարմացած մեկ մեզ էր նայում, մեկ Մարիաննային։
-Համեցեք հյուրասենյակ,- ստիպված ասաց կինս։
Նստելով սեղանի շուրջ, նորից լռություն տիրեց։
-Չեմ հասկանում ինչ է կատարվում այստեղ,- բարկացած ասաց Անդրեյը։
Ես լուռ բացեցի շամպայնի շիշը, և լցրեցի բոլորիս բաժակները։
-Խմենք մեր հանդիպման համար,- բաժակը վեր բարձրացնելով ասացի ես։
Կինս և Մարիաննան լսելով ինձ վերցրեցին բաժակները։
-Ես չգիտեի, որ Անդրեյը Ձեր որդին է,- ամաչելով ասաց Մարիաննան։
-Մի արդարացիր Մարիան,- հանգիստ ասացի ես․- Ես և կինս որոշել ենք, որ կընդունենք մեր որդու ընտրությունը, բայց անկեղծ ասած, դու մեզ շատ զարմացրեցիր։

Տղաս սկսեց ավելի շատ բարկանալ՝ չհասկանալվ, թե ինչ է կատարվում։ Ես հան գիստ ա սացի Անդրեյին, որ Մարիաննան իմ քրոջ համադասարանցին է և որ արդեն 10 տարի է, ինչ մենք չենք հանդիպել։ Փաստորեն Մարիաննան ոչ թե մի քանի տարի, այլ հենց 10 տարով էր մեծ մեր որդուց։Ի վերջո, որդուս հարսանիքն այնուամենայնիվ տեղի ունեցավ, և մենք դեմ չկանգնեցինք նրա ընտ րութ-յանը, քանի որ իմանալով և՛ Անդրեյին, և՛ Մարիա ննային, ես կարող էի ենթադրել, որ այս կնոջ համար իմ որդին շատ երկար է պայ-քարել, և որ նրանց դեմ գնալով նա կարող էր հեշտությամբ սահմանափակել հաղորդակցությունը մեզ հետ, իսկ մենք դա չէինք ցանկանում:
Մենք իսկապես չէինք ցանկանւմ կրցնել մեր որդուն։ Նրանք այժմ ունեն երկու երեխ և մենք պաշտում ենք մեր թոռներին, չնայած ն-րան, որ այդքան էլ երջանիկ չենք մեր որդու ընտրությունից։
