Երբ մայրս իմացավ, որ հղի եմ, առանց մտա ծելու ինձ դուրս հանեց տանից․ Ստիպված գն ացի սկեսո ւրիս մոտ, իսկ նա․․․Արդեն գլ-խումս պտտվում էին աբորտի մասին մտքեր, բայց չէի ուզում իմ ձեռքով վերջ տալ դեռ չծնված երեխայիս կյանքին․․․Ծնվել և մեծա-ցել եմ գյուղում։ Դպրոցում միշտ առանձնանում էի խելքով և տաղանդով։ Երբ ավար տեցի դպրոցը, ծնողներս ինձ ուղարկեցին քա-ղաք, որ համալսարան ընդունվեմ։
Ընկերս,ում հետ սկսել էինք հանդիպել վերջին դասարանում,նույնպես քաղաք տեղափոխվեց, բայց աշխատելու։Մի քանի տարի անց ես ավարտեցի, ընկերս ծառայեց բանակում և վերադարձավ, ամուսնացանք․․․ Այն օրը, երբ պիտի ամուսնուս հայտնեի հղիութ-յանս մասին լուրը, նա տուն չվերադարձավ․․․ընդմիշտ գնաց։
Ամուսնուս կյանքը խլեց ողբերգական վթարը։Մի ամիս մնացի միայնակ, մտածում էի՝ ինչպես շարունակեմ ապրել․․․ Որոշեցի հետ գնալ ծնողներիս տուն, այնտեղ կապրեմ՝ մինչ փոքրիկիս ծնվելը, հետո էլ մայրս կօգնի, ես էլ կաշխատեմ։
-Որոշե՞լ ես խայտառակ անել մեզ․․․ Մենք քեզ սովո րելու էինք ուղարկել, քեզ ոչ մեկ չէր խնդրո ւմ ամո ւսնանալ, հղիանալ, ոչ մեկ էլ չգիտի, որ դու քաղաքում ամուսնացած ես եղել, բոլորը կկարծեն, թե հեքիաթներ են։ Երեխայից կազատվես, նոր կգաս տուն․․․
Նման բան մորիցս չէի սպա սում։ Ես դո ւրս եկա տանից և սկս եցի քայլել դեպի կանգառ։ Այդ պահին գլխումս միայն աբորտի մասին մտքեր էին, բայց չէի ուզում, գրողը տանի, իսկապես չէի ուզում գնալ այդ քայլին։Հանկարծ մի միտք ծա գեց գլխումս․ իսկ եթե գնամ Արսենի մոր մոտ, պատմեմ նրան, որ հղի եմ․․․ բայց վախենո ւմ էի էլ ավելի ցավեցնել միակ որդուն կորցրած կնոջը։
Թակեցի դուռը, բացեց Արսենի քույրը, ներս հրա վիրեց։ Նստեցի և միան գամից պատմեցի, թե ինչի հա մար եմ գնացել։ Միայն տես-նեիք այդ խեղճ կնոջ արձագանքը։ Նա կարծես կյանք առավ։ Սև գլխաշորով կինը սկսեց ժպտալ, Արսենի քույրն ու մայրը ամուր գր-կել էին ինձ և համբուրում էին։
Մի քանի ամիս անց ծնվեց որդիս։ Նրան Արսեն անվանակոչեցինք։ Երեխայիս տատիկն ու հորաքույրը պաշտում են և նրան, և ինձ։ Ուրախ եմ, որ ունեցա ընտանիք, իսկ երեխայիս հետ էլ դաժանաբար չվարվեցի։Կորցրեցի մորս, բայց փոխարենն ավելի հարազատ մարդկանց ձեռքբերեցի։
