Երբ հայր ու որդի մուտեցան ու գումար խնդրեցին, ինձ թվաց, թե մուրացկաններ են, բայց․․․Երբեք չեմ մոռանա այն զգացումը, որը ապրեցի նրանց օգնելուց հետո
Ուշ գիշեր էր: Ընկերոջս հետ նստած էինք մեքենայի մեջ, Մակդ ոնալդսի համբո ւրգեր էինք ուտում և ֆրի: Այդ պահին մեկը թույլ թակեց պատուհանը: Բացում եմ: Մի տղա մարդ է կանգնած, ակնհ այտ է, որ գյուղից է, իսկ նրա ետևում՝ մեծ տոպրակների կող-քին, մոտ 10 տարեկան մի տղա:
-Տղաներ ջան, խնդրում եմ, մի քիչ օգնեք գո ւմարով, գոնե տղայիս հաց տամ:
Ինչպես միշտ լինում է, մեջս անվստահություն առաջ ացավ: Կգնա և օղի կգնի, արդեն հոգնեցրել են այդ հարբեցողները: Եվ ես հարցրեցի նրան.

-Ինչ՞ի չես գնում աշխատելու, ինչպես բոլոր սովոր ական մարդիկ, որպ իսի տղայիդ էլ կարողանաս պահել և ընտանիքիդ համար լավ կյանք ապահովես: Մի՞թե չես ամաչում երեխայի հետ շրջելով՝ մուրացկանություն անելուց:
-Ներեցեք…
Նա կախեց գլուխը և դանդաղ քայ լերով գնաց որդու մոտ, բռնեց ձեռքից, և վերցնելով տոպրակները՝ քայլեցին առաջ:Այդ պահին մտքերս խառնվեց, դուրս եկա մեքե նայից:
-Հեյ, սպասիր: Ի՞նչ է պատահել: Ի՞նչ եք անում այստեղ գիշերվա ժամը երեքին:
-Մենք չենք կարո ղանում տո ւն գնալ: Եկել էինք այստեղ կնոջս մոտ՝ հիվանդանոց: Ամեն ինչ այն քան թանկ է: Ամբողջ գումարս ծախսել եմ դեղորայքի վրա: Հիմա էլ տղայիս հետ խրվել ենք պարտքերի մեջ, չգիտեմ էլ, ինչ պես եմ վերադարձնելու… Ինձ հա-մար չեմ խնդրում, տղաներ, գոնե երեխայիս կերակրեմ, մի ամբողջ օր բան չի կերել: Եթե իմանայիք, թե որքան եմ ամաչում…

Դրանից հետո մենք երկուսս էլ դուրս թռանք մեքենայից և մոտեցանք պատվերների պատուհանին: Շատ սնունդ գնեցինք և տվե-ցինք նրանց: Երևում էր, որ նրանք իսկապես քաղցած էին: Ես նրանց նաև ճանապարհածախս տվեցի: Տղամարդը այնքան շնոր-հակալ էր, նույնն էլ երևում էր տղայի աչքերում:Ես մեկընդմիշտ կհիշեմ այն էմոցիաներս, որանք արթնացան մեջս, երբ նայում էի այդ երկուսի հետևից:
Հ.Գ. Այդ պատմո ւթյունը շատ շուտ է եղել: Ես հիշեցի դրա մասին, երբ որդիս երեկ պատ մեց, որ ինչ-որ տատիկից խնձոր է գնել (չնայած չի էլ սիրում):
Նա շատ էժան էր վաճառում՝ սառը տեղում նստած: Պատկերացնում ե՞ք: Նա ամբողջ օրը նստած գնորդների է սպաս-ում, միայն թե փող չխնդրի: Ես քեզանով հպարտանում եմ, որդիս: Դու ճիշտ ես մտածում:
