Ես ի՞նչպես թողնեմ քեզ ու երեխայիս,-ասաց ամուսինս․․․Փաստորեն բառացի չասաց, բայց ակնակրկեց, որ խղճահարությունից դրդ-ված է մնում ինձ հետ։Ես ամուսնացա 11 տարի առաջ, ես 24 տարեկան էի, մենք երեխա ունեցանք, բայց ցավոք փոքրիկի մոտ հայտ-նաբերեցին ուղեղի կաթված: Ամուսինս երեխայի հետ մտերիմ էր, իսկ ինձ հետ…Երբ նա ինձ առաջին անգամ դավաճանեց, այդ ժա-մանակ ես և երեխան մեկնել էինք ուրիշ երկիր բուժման։

Երբ իմացա այդ մասին շատ բարկացա, բայց ես նրան ներեցի: Հետագ այում իմացա, որ նա սկսել է հան դիպել ուրիշ կնոջ հետ: Ինձ հաջողվեց համոզել նրան, որ նա ինձ չդավա ճանի, բայց ես ստիպ ված էի անցնել սպառնալիքների և սկան դալների միջով…Նա 1֊2 տարի ուրիշ կին չեր փնտրում և հավատարիմ էր ինձ, բայց փոխարենը լավ խմում էր և դա հենց այն էր,ինչի հետ նա ավելի շատ ժա-մանակ է անցկացնում, քան ինձ հետ։
Միլիոն անգամ խնդրել եմ նրան, որպեսզի դադարեցնի այդ ամենը: Կամ գոնե թույլ տա, որ հեռանամ. Ես արդեն հոգնել եմ այս ամե-նից։ Նա նույնպես չի հեռանում, իսկ այսօր էլ ասաց. «Ինչպե՞ս կարող եմ թողնել քեզ և երեխայիս»: Ամենավատն այն է, որ նա ինձ հետ է միայն խղճահարությունից ելնելով…

Ես չեմ կարող փոխանցել այն ամբողջ ցավը, որ նա է տվել ինձ: Իմ զգացողությունները մահացել են նրա հանդեպ, բայց ես երեխայի հետ գնալու տեղ չունեմ, իսկ եթե լիներ,ես անմիջապես կհեռանայի: Չգիտեմ,թե ինչպես կարողացա հայտնվել նման իրավիճակում… Իհարկե, ես միշտ զբաղված էի երեխայով, նրա բուժմամբ, բայց ես լավ կին և մայր էի: Օգնում էի նրան, բայց նա հակառակն էր ա-նում, և դա ինձ շատ մեծ ցավ է պատճառում։ Ես չգիտեմ, թե ինչ պետք է անեմ:
