Ես ամեն ամիս գումար էի ուղարկում մորս, իսկ նա տալիս էր եղբորս կնոջը․․․Մայրս մի քանի տարի առաջ ան ցավ թոշակի: Նրա կենսաթոշակն այնքան էլ քիչ չէր, և սկզբնական շրջանում բավարար էր բոլոր կարիքները հոգալու համար: Բայց ժամանակի ըն-թացքում մայրս սկսեց բողոքել. Դեղերը թանկ են, հեռուստացույցը փչացել է, և նմանատիպ անկանխատեսելի ծախսեր:
Ես ժամանակ չունեմ դեղամիջոցներ գնելու և նրա ցուցումներն իրականացնելու համար, ուստի ես պարզապես գումարն ուղարկում եմ նրան:Ինչ-որ չափով դա սովորություն էր դարձել, աշխա տավարձս ստանալուն պես ես գո ւմարը փոխան ցում էի մորս քարտին, մինչդեռ ես ինքս էլ ունեի դրա կարիքը։ Սա շարո ւնակվեց գրեթե մեկ տարի, մինչև որ ես բարի մարդկանցից իմացա, որ իմ ուղար-կած գումարը հարսիս գրպանում է հայտնվում:
Կրտսեր եղբայրս շուտ էր ամուսնացել, նրանք երեխա ունեին, ճիշտ է Լյոշան աշխատում էր, բայց հաճ ախ գո ւմարը չէր հերիքում: Սկզբում ես օգնում էի, բայց երբ դա նրանց համար սովորություն դարձավ, ես արդեն պարտքով էի տալիս։Եղբորս և նրա կնոջը դա դուր չեկավ և նրանք այլևս ինձ չդիմեցին։ Հարսս սկսել էր բողոքել մայրիկիս մոտ, ասելով, որ չեն հասցնում երեխայի և տան կարիք-ները հոգալ։
Մայրս խղճացել էր նրանց և սկսել էր օգնել գումարով։ Բնականաբար թոշակը չէր հերիքի երկու ընտանիքների համար,այդ պատճա-ռով մայրս առանց ամաչելու գումար է պոկել ինձնից` օգնելով եղբորս ընտանիքին։Երբ ես հարցրեցի մորս արդյոք նա չի ամաչում իր արարքից, նա ինձ ընդհամենը պատասխանեց, որ ես դեռ երեխաներ չունեմ, կունենամ այդ ժամանակ կհասկանամ նրան։
Եթե Աստված չանի եղբորս երեխան ունենար առողջական խնդիր, ես առանց վայրկյան կորցնելու կօգնեի, բայց նրանք իրենց ոչնչից չեն զրկում իմ հաշվին։ Ուզում են լավ ապրել, թող աշխատեն։ Ես այլ ևս մորս գո ւմար չեմ տալիս, ինչ պետք է իմ ձեռքով գնում և ու-ղարկում եմ նրան, անհրաժեշտության դեպքում էլ տանում եմ հիվանդանոց։
Իսկ ահա եղբայրս և իր կինը` ինձ հետ չեն շփվում։
