Ամուսնուս ընտանիքը ինձ չի ընդունում, միայն նրա համար, որ իրենք ապահովված ընտանիքից են,իսկ իմ մայրը խանութում վաճա-ռողուհի է աշխատում․․․
Ինձ չի ընդունում ամուսնուս ընտանիքը: Այսինքն, խոսում ենք հարգալից տոնով,բայց օտարների պես: Ծննդյան տարեդարձները շը-նորհավորում ենք հեռախոսով, բայց ինձ ամենից շատ տխրեցնում է այն, որ բոլոր ընտանեկան տոներին կարծես չեն նկատում ինձ: Ահա այսպես է լինում:
Ամուսնուս ու երեխայիս հետ գնում ենք սկեսուրիս տուն, ամուսնուս եղբայրներն ու հորեղբայրը նրան միանգամից տանում են ուրիշ սենյակ, երեխայիս էլ գրկո ւմ են սկեսուրս, տալս, ամո ւսնուս մյուս քույրերը, իսկ ինձ սառը տոնով ասում են.
-Աստղ, անցիր առաջ:
Սեղանի շուրջ նստած ժամա նակ ամո ւսնուս հարյուրավոր հար ցեր են տալիս աշխատանքի, տան, երեխայի մասին, իսկ ես նստած եմ լինում նրա կողքին, բայց ինձ չեն նկատում: Երբ փորձում եմ ինչ-որ բան պատմել, ինձ կամ անտեսում են, կամ էլ պատասխանում մի բառով՝ հասկացնելով, որ դա իրենց հետաքրքիր չէ:
Ես դրա պատճառով ընկնում եմ սթրեսի մեջ: Ինջ ավե լորդ եմ զգում: Ամա չում եմ:Նշեմ, որ ամուսինս բավականին ապահովված ըն-տանիքից է, իսկ ես՝ հասարակ, ինձ մեծա ցրել է միայնակ մայրս: Ամուսնուս բոլոր բարե կամներն ունեն բարձր պաշտոն, իսկ մայրս խանութի վաճառողուհի է:
Գուցե դա է պատճառը, որ ինձ լուրջ չեն ընդունում: Ան կեղծ եմ ասում, որ ուզո ւմ եմ նրա նց հետ լեզու գտնել, մտեր մանալ, բայց չի ստացվում: Գուցե էլի ինչ-որ մեկը հայտնվել է նման իրավիճակում և կարող է ինձ օգնել խորհուրդով:
