Ամուսինս իմ առաջ պայման է դրել․ Ստիպում է ինձ, որ թողնեմ աշխատանքս և սկեսուրիս խնամեմ․․․Չգիտեմ ինչ անեմ։Կարծես թե
ստիպված կլինեմ ամուսնալուծության դիմում ներկայացնել … Ես ամո ւսնուս հետ ապրում եմ արդեն 3 տարի, և մի կողմից լավ է, որ
նրա հետ ընդհանուր երեխաներ չունենք, այլապես հիմա ավելի դժվար կլիներ:
Ինձ և նրա համար սա երկրորդ ամուսնությունն է, երկուսս էլ 44 տարեկան ենք:Սկզբո ւմ ինձ դո ւր էր գալիս, որ նա հարգալից էր իր
մոր հանդեպ: Ինձ թվում էր, որ եթե նա հարգում է իր մորը, նշանա կում է, որ նա լավ ամուսին կլինի: Բայց որքան երկար էի ապրում
նրա հետ, այնքան ավելի շատ էի հասկանում, որ նա պարզապես մամայի տղա էր: Նա ցանկացած իրավիճակում կնախընտրեր մորն
ինձանից:
Մեր համատեղ կյանքի առաջին իսկ օրերից մենք ամեն հանգստյան օրեր գնում էինք նրա գյուղ՝ փորելու, խոտ մաքրելու, տնկելու և
այլն: Գործերը միշտ այնտեղ էին:Նա միշտ ասում էր. «Դուք մի օր կստանաք ամեն ինչ,Դուք դա անում եք ինքներդ Ձեզ համար»: Երբ
փորձեցի առարկել, որ գյուղում մեզ տուն պետք չէ, ես վիրավորանքի արժանացա և ամուսինս ասացի, որ անշնորհակալ եմ: Նա ան-
համբերությամբ զբաղվում էր ցանկացած աշխատանքով: Երբեմն ես խնդրում էի նրան հանգստյան օրերին տանը մնալ:
Ինչին անընդհատ պատասխանում էր.«Ի՞նչ ես ասում: Մայրիկը մեզ է սպասում:Մենք չենք կարող նրան հուսախաբ անել»:Ես ուղղա-
կի ատում եմ նրան:Որովհետև գիտեմ, որ վաղը մենք առավոտյան կարթնանանք ու կգնանք սկեսուրիս մոտ:Անգամ այնպես պատա-
հեց, որ ես հիվանդացա, մրսեցի, փորձեցի ամուսնուս ասել, որ չեմ գնա մոր մոտ և կպառկեմ տանը: Բայց նա ստիպեց ինձ գնալ.
«Դու կհանգստանաս մայրիկիս մոտ, այնտեղ օդը մաքուր է »:Երկու ամիս առաջ սկե սուրս ինսո ւլտ է տա րել, առող ջական վիճակը
վատ է, թե ինչպես կլինի նրա վիճակը, դեռ անհայտ է: Եվ ամո ւսինս մի «հոյակապ» միտք հղացավ, որ ես պետք է թողնեմ իմ աշխա-
տանքը և գնամ նրա մոր մոտ՝ խնա մելու: Նա ասում է, որ սա միայն ժաման ակի հարց է, որ նա կվերականգնվի, և այն տեղ ապրելու
անհրաժեշտությունը կվերանա, պարզապես անհրաժեշտ է աջակցել մարդուն դժվար ժամանակահատվածում:
Ամուսինս խղճահարություն է գործադրում, ինչպես. «Նա մայր է, նա բացի մեզանից ուրիշ ոչ մեկին չունի: Իմ որդիական պարտքն է
օգնել նրան »: Ես ասում եմ նրան. Գնա և ինքդ էլ օգնիր, եթե պարտք ես: Բայց նա արդարանում է նրանով, որ քաղաքում լավ փող է
վաստակում, ի տարբերություն ինձ: Ես իսկապես աղքատ աշխատավարձ ունեմ, ճաշա րանում աշխ ատում եմ որպես խոհարար:
Իսկ նա կկարողանա լավ ապա հովել մեզ բոլորիս, և կգա հանգ ստյան օրերին:Ճիշտն աս ած, ես ահավոր շփոթված եմ: Միանգամից
ես նույնիսկ լուրջ չէի վերաբերվում նրա խոսքերին, բայց նա չի կատ ակում: Մի կող մից, ես հասկա նում եմ, որ տարեց մարդը լուրջ
առողջական խնդիրներ ունի և իրոք օգնության կարիք ունի: Բայց ինչու՞ պետք է օգնողը ես լինեմ: Անկեղծ ասած, ես չեմ սիրում նրա
մորը, նա պարզապես զայրացնում է ինձ, ես չեմ ցանկանում շփվել նրա հետ և, ավելին, ապրել նրա հետ:
Սկեսուրիս քաղաք տեղափոխելու տարբերակը չի քննարկվում, քանի որ նա չի ցանկանում ապրել քաղաքի բնակարանում և պատ-
րաստ չէ լքել իր տունը:Բայց ի՞նչ պետք է անեմ այս իրավիճակում: Կարծում եմ, որ եթե ես հրաժարվեմ սկեսրոջս խնամելուց, ապա
ամուսնուս հետ կյանքս հետագա զարգացում չի ունենա: Իսկ որքանո՞վ է հիսուն տարեկան հասակում իմ անձնական կյանքը վերա-
դասավորելու հնարավորությունները․․․
