Ամոթ ա, գյուղացու ես նման․ Քեզ կարգի բեր․․․Սկեսուրս մեզ հանգիստ չի տալիս, ամեն կերպ ցանկանում է քանդել ընտանիքս
2 տարի առաջ ամուսնացել եմ իմ սիրելի տղամարդու հետ: Արամի հետ ծանոթացել էինք համալսարանում և սիրահարվել առաջին հայացքից: Հան դիպեցինք 2 տարի և ավար տելուց հետո ամո ւսնացանք:Սկեսուրս ինձ երբեք չի սի րել, հիմա էլ չի սիրում: Ինչ էլ անեմ, նրա սրտով չէ: Լավ չեմ արդո ւկում, տունը կեղտոտ է, փոշոտ է, ընթրիքը համեղ չէ:
Իսկ կարևորն այն է, որ ես ԱՐԺԱՆԻ ՉԵՄ ՆՐԱ ՈՐԴՈՒՆ:Երբ հղիացա, կարծում էի, որ ամեն ինչ կփոխվի: Փոխվեց, բայց շատ կարճ ժամանակով: Որդո ւս ծնե լուց հետո ամեն ինչ դար ձավ նույնը: Բայց եթե այն ժամա նակ սկեսուրս դժգոհ էր միայն իմ արած ներից, հիմա այդ ամենին ավելացան նաև արտաքինիս վերաբերյալ դժգոհությունները:
Բնական է, որ քաշս ավելացել է հղիության ժամանակ, սակայն սկեսուրս ամեն հարմար առիթին ինձ հիշեցնում է դրա մասին:
-Այսպես գեղջուկի նման ես…ամոթ է, կարգի բեր քեզ…- սա եմ լսում ամեն օր:
Ամուսնուս բոլոր ովին չի հուզում իմ քաշը, նույնիսկ ասում է, որ իրեն այս պես ավելի շատ եմ դուրս գալիս: Իսկ երբ նրան ուզում եմ գանգատվել, պատմել, թե ինչպես է ինձ վիրավորում իր մայրը, չի ուզում հավաալ: Այդ խորա մանկ կինը ցույց է տալիս իրական դեմ-քը միայն այն ժամանակ, երբ տանը երկուսով ենք:
Ցավալի է, շատ ցավալի…Հիմա պիտի ուրախանայի, վայելեի փոքրիկիս ներկայո ւթյունն իմ կյանքում, բայց դրա փոխարեն ամեն օր արտասվում եմ…հոգիս շատ է ցավում, չեմ կարողանում տեղս գտնել:
